"หัวหน้าเตา ท่านไม่พูดอะไรหน่อยหรือ?"
ตานเสวียนขณะนี้กลั้นความโกรธไว้ มองไปที่หัวหน้าเตา
"พูดอะไร? เอ่อ ก็ได้ยินแล้วนี่ ฉันไม่มีตำแหน่งใหญ่เท่าเขา เขามีทั้งตำแหน่งหัวหน้ายาและหัวหน้าไฟ ฉันมีแค่ตำแหน่งหัวหน้าเตาตำแหน่งเดียว สู้เขาไม่ได้หรอก!"
หัวหน้าเตาถอนหายใจ ส่ายหน้า พร้อมกับลุกขึ้นยืนพูดว่า "ในเมื่อหัวหน้ายาพูดอย่างนั้น งั้นทุกคนแยกย้ายกันได้!"
พูดจบ หัวหน้าเตาก็มองไปที่ผู้อาวุโสตระกูลไป๋ทั้งสามที่ยังงงอยู่พูดว่า "พวกท่านกลับไปก่อนเถอะ พอสภาเริ่มใหม่ ทางเราจะส่งคนไปแจ้งพวกท่านเอง!"
หัวหน้าไฟก็ลุกขึ้น ยืดเส้นยืดสายพูดว่า "เรื่องนี้ยุ่งจริง ๆ ไม่รู้จะลากไปถึงเมื่อไหร่..."
แผล๊บ...
เห็นท่าหัวหน้าเตากับหัวหน้าไฟจะแยกย้ายกันไป จู่ ๆ ก็มีเสียงดังชัดเจนก้องไปทั้งห้องโถง
เห็นได้ว่าตานเสวียนหน้าแดงไปครึ่งหนึ่ง แต่สีหน้าเขากลับนิ่งเฉยพูดว่า "หัวหน้ายา ท่านพูดต่อได้แล้ว!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองตานเสวียนด้วยความแปลกใจ ก่อนจะนั่งลง
ส่วนหัวหน้าเตาและหัวหน้าไฟก็นั่งลงที่ด้านข้าง
ตอนนี้สีหน้าของทั้งสองคนแอบมีความชื่นชมอยู่บ้าง
แน่นอนว่าความชื่นชมนี้ไม่ได้มีไว้สำหรับความเด็ดขาดของตานเสวียน แต่มีไว้สำหรับเจียงเสี่ยวไป๋ต่างหาก
เพราะเมื่อวานเจียงเสี่ยวไป๋ยังบอกว่าไม่มีความคิดอะไรเลย
ให้ตายเถอะ
เพิ่งมาถึง ก็ทำให้ตานเสวียนที่หลบอยู่ข้างหลังสุด ต้องตบหน้าตัวเองหนึ่งที