"เยว่เอ๋อ ไม่เป็นไรนะ?"
ด้านนอก เหลียงหย่าหลานเห็นกงซินเยว่ออกมาจากห้องของเจียงเสี่ยวไป๋แล้ว ท่าทางที่แสดงออกมานั้น ดูไม่ปกติอย่างชัดเจน
"ไม่เป็นไร!"
กงซินเยว่ส่ายหน้ารัว สมองยังเต็มไปด้วยภาพเมื่อครู่
"อืม ไม่เป็นไรก็ดี ฉันลืมเอาผ้าห่มให้เสี่ยวไป๋ เธอเดี๋ยวไปเอาจากตู้ของเธอมาสักผืนให้เสี่ยวไป๋นะ!"
เหลียงหย่าหลานพูดขึ้น: "ทางนี้อุณหภูมิต่ำกว่าหัวเซี่ยนิดหน่อยนะ!"
พูดพลาง เหลียงหย่าหลานก็หยิบชุดนอนชุดหนึ่งออกมาจากอก: "นี่เป็นชุดนอนของพ่อเธอ ซักแล้ว ให้เสี่ยวไป๋ใส่ไปก่อนคืนนี้ละกัน!"
"โอ!"
กงซินเยว่รับชุดนอนมาแล้ว พยักหน้าเบาๆ
ตอนนี้เหลียงหย่าหลานไม่ได้พูดอะไรอีก หันหลังเดินเข้าห้องน้ำไป
ส่วนกงซินเยว่ก็เข้าไปในห้องของตัวเอง
เปิดตู้อีกด้านหนึ่ง หยิบผ้าห่มออกมาผืนหนึ่ง
ตอนที่เธออุ้มมาถึงหน้าประตูห้องของเจียงเสี่ยวไป๋ ยังลังเลอยู่บ้าง สุดท้ายกัดริมฝีปากแดง แล้วผลักประตูเปิด
กงซินเยว่หยุดอยู่ตรงหน้าประตู ไม่ได้เดินเข้าไปอีก พูดตรงๆ ว่า: "ผ้าห่มกับชุดนอน!"
พูดจบ ก็โยนไปทางเตียงของเจียงเสี่ยวไป๋แต่ไกล
แล้วปิดประตู วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
เจียงเสี่ยวไป๋นอนอยู่บนเตียง มองดูท่าทางของกงซินเยว่ ตอนแรกก็ชะงัก หลังจากนั้นรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้น
ผู้หญิงคนนี้...
ผู้หญิงขึ้นมา ก็เป็นผู้หญิงจริงๆ!
ดีจะตายไป ไม่ใช่ก็น่ารักดีไม่ใช่เหรอ?
ท่ามกลางรอยยิ้ม เจียงเสี่ยวไป๋เปลี่ยนมาสวมชุดนอน ห่มผ้าห่มที่กงซินเยว่โยนมาให้ รู้สึกว่าช่างสบายเหลือเกิน