"งั้นตามข้าไปสิ!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองสีหน้าตื่นเต้นดีใจของถงอี้ ก็พอเข้าใจความรู้สึกนั้นได้
ถ้าตอนนี้เขากลับไปยังต่างประเทศได้ล่ะก็
ความรู้สึกตอนนั้นคงตื่นเต้นยิ่งกว่าถงอี้ตอนนี้อีก
ระหว่างครุ่นคิด เขาก็อดถอนหายใจด้วยความซาบซึ้งอีกครั้งไม่ได้
แต่ก็อีกไม่นานแล้ว
ตอนนี้เขาอยู่ที่จงโจวแล้ว
เชื่อว่าไม่นานเขาก็จะได้เจอสาวสวย
คิดได้แบบนั้น หัวใจของเขาก็เต้นเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว
"ตอนนี้เลยเหรอ?"
ถงอี้ได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ ก็อดอึ้งไปชั่วขณะ
"ไม่งั้นล่ะ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่พูดอะไรมาก พอพูดจบก็พาผู้อาวุโสอูนำออกไปจากที่นี่ก่อน
ส่วนถงอี้เมื่อเห็นแบบนั้น ก็หันไปพูดกับเด็กยา(ลูกศิษย์ปรุงยา)ข้างกายหนึ่งประโยค แล้วรีบตามไป
เด็กยาคนนั้นมองทิศทางที่ทั้งสามคนจากไป ก็อดถอนหายใจด้วยความซาบซึ้งอีกครั้งไม่ได้
ผ่านเรื่องนี้ไป อย่างน้อยเขาก็เข้าใจเรื่องหนึ่ง
ห้ามมองใครต่ำต้อยเด็ดขาด!!
......
เดินออกจากหอเก็บยา เจียงเสี่ยวไป๋ลาผู้อาวุโสอู แล้วพาถงอี้มุ่งหน้าไปยังสถานที่ส่งผ่านของภูเขายา
ระหว่างทาง สายตาของเขามองไปที่ถงอี้แล้วถามว่า "บ้านเธออยู่ทิศทางไหน?"
"โอ้ เธอรู้จักดินแดนเพลิงไหม?" ถงอี้เอ่ยขึ้น
"ดินแดนเพลิง?"
ฝีเท้าของเจียงเสี่ยวไป๋หยุดชะงักไปชั่วขณะ
แม้แต่แมวเก้าหางบนไหล่ของเขาก็ยังมองถงอี้ด้วยความแปลกใจ
บังเอิญขนาดนั้นเลยเหรอ?
"บ้านเธออยู่ที่ดินแดนเพลิงเหรอ?"
เจียงเสี่ยวไป๋สงสัยว่าตัวเองฟังผิดหรือเปล่า เลยถามย้ำอีกครั้ง