เจียงเกอมองเจียงเสี่ยวไป๋เดินจากไปไกล จนเมื่อเธอหันกลับมามองก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นข้าง ๆ
“พี่…อย่ามองเลย คนเขาเดินไปไกลแล้ว!”
พูดจบ เจียงหยางก็โผล่หัวออกมาจากด้านข้าง
เจียงเกอหันข้างมองเจียงหยางแวบหนึ่งแล้วพูดว่า “แกอย่าพูดมั่ว!”
เจียงหยางได้ยินก็ถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดว่า “ท่านตานจั๋ว ชัดๆ ว่าจัดถ้ำให้พวกเราดีกว่านี้ แต่พี่กลับเลือกอยู่ที่นี่ ก็ไม่ใช่เพราะกลัวคนอื่นหาพวกเราไม่เจอหรือไง?”
“แกเข้าใจอะไร เรื่องมันไม่เกี่ยวกับเขา!”
เจียงเกอได้ยินก็อธิบายว่า “ความสามารถไม่คู่ควรกับตำแหน่ง มันง่ายที่จะโดนคนนินทา ฉันไม่อยากให้คนเข้าใจผิดว่าฉันไปพึ่งคนอื่นขึ้นมา!”
“หญิงสาวคนนี้พึ่งตัวเองก็ขึ้นไปได้!”
พูดจบก็ส่งเสียงหึ่มเบา ๆ แล้วเดินเข้าถ้ำไป
เจียงหยางเห็นดังนั้นก็ตามเข้าไปแล้วพูดว่า “แต่พูดจริง ๆ นะพี่ พี่กับเสี่ยวไป๋เข้ากันได้ดีนะ…ถ้า…”
“ไม่มีถ้า!”
เสียงเจียงเกอดังขึ้น “ตระกูลต้องมาก่อน เลือดเนื้อต้องได้รับการปรับปรุง!”
พูดไป มือหยกของเจียงเกอก็กำแน่นขึ้น
นางเองก็อยากไขว่คว้าอิสระ อยากมีความรักที่หวานชื่น
แต่นางรู้ว่าตั้งแต่เกิดมา สิ่งเหล่านี้ไม่เคยเป็นของนาง
การทำให้ตระกูลกลับมายิ่งใหญ่ต่างหากคือภารกิจแรกของนาง
ตระกูลพูดแล้วว่า การแต่งงานที่จัดไว้สามารถเปลี่ยนเลือดเนื้อของตระกูล ทำให้สายเลือดตระกูลยกระดับขึ้นได้อย่างสิ้นเชิง
เช่นนั้นนางก็ทำได้เพียงทำตามที่ตระกูลจัดไว้
เจียงหยางเดินตามหลังเจียงเกอ พลางถอนหายใจในใจ