"งั้นเหรอ..."
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินคำพูดของเสี่ยวอี รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้า ยกมือขึ้นลูบหัวเด็กสาวเบา ๆ
เสี่ยวอีสัมผัสได้ถึงการกระทำของเจียงเสี่ยวไป๋ ดวงตาคมของเธอจึงโค้งงอเป็นพระจันทร์เสี้ยว
ถึงกับหูน้อย ๆ ของเธอก็กระดกขึ้นอีกครั้ง
เธอชอบท่าทางสนิทสนมแบบนี้ของเจียงเสี่ยวไป๋มาก
รู้สึกดีจริง ๆ!
แน่นอน ในใจของเธอ มีเพียงเจียงเสี่ยวไป๋เท่านั้นที่มีสิทธิ์ทำแบบนี้
ในเวลานี้ เสียงฝีเท้าดังขึ้น เห็นเพียงตูเทียนฉือและผู้อาวุโสสำนักพิษเดินตามเข้ามา
เมื่อสายตามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ จะเห็นว่าสีหน้าตกตะลึงยังคงอยู่
เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ ก็เพราะเจียงเสี่ยวไป๋จัดการเรื่องก่อนหน้านี้ได้อย่างเด็ดขาดเกินไป
พอหวนคิดดูแล้ว ยังรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝันเลย
ผ่านไปประมาณยี่สิบนาที ควางหมิงก็เดินเข้ามาเช่นกัน สายตาที่มองเจียงเสี่ยวไป๋นั้นเต็มไปด้วยความเคารพ กล่าวว่า "คุณชายเจียง สามคนนั้นถูกแขวนออกไปแล้ว!"
พูดจบ ควางหมิงก็หยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อว่า "อีกอย่าง ช่วงกลางคืนฉันกลัวว่าจะไม่มีใครเห็น เลยจัดไฟฉายสองสามดวงส่องขึ้นไป แบนเนอร์ก็ทำตามที่คุณสั่งแล้ว!"
"โอ้?"
เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้วขึ้น แล้วมองควางหมิงด้วยสายตาชื่นชม
ตอนนี้เขาพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมเซี่ยซานถึงไว้ใจให้ควางหมิงดูแลศาลาเมฆาทั้งหมด
คนแบบนี้เวลาทำงาน ทำให้รู้สึกสบายใจจริง ๆ
บางจุดที่เขามองข้ามไป ควางหมิงกลับเติมเต็มให้ได้
"คุณชายเจียง..."