“ไม่ต้องเกรงใจหรอก ในเมื่อพวกเราก็ถือเป็นพี่น้องกัน!”
ระหว่างที่เจียงเสี่ยวไป๋พูดอยู่ สายตาก็ชำเลืองมองไปทางไลเออร์
ขณะที่ทั้งสองคุยกันอยู่ บรรดานักบุญรอบ ๆ ต่างทำหน้างงงวย
ไม่ผิดหรอก พวกเขาจำได้… สองคนนี้ไม่ใช่เห็นหน้ากันไม่ถูกรึไง?
โดยเฉพาะไลเออร์ ไม่ว่าในตระกูลหรือภายนอก ล้วนแสดงออกชัดเจนว่าไม่เหลียวแลชายหนุ่มแห่งตระกูลบัคส์คนนี้เลย
แถมยังดูถูกซะอีก!
แต่การเปลี่ยนท่าทีแบบนี้ มันเร็วเกินไปแล้วใช่ไหม?
“หมี่เอินพี่ชายที่รักของผม ผู้หญิงข้าง ๆ นายนั่นเป็นใครเหรอ?”
ตอนไลเออร์พูดประโยคนี้ ตัวเองยังรู้สึกขยะแขยงกับปากตัวเอง แต่ความอยากรู้ก็กดไม่ได้ สายตาจ้องมองร่างจริงของจือชิงหรงที่ยืนอยู่ข้างเจียงเสี่ยวไป๋
สวยจริง ๆ
ต้องรู้ไว้ว่าตะวันออกกับตะวันตกนั้นมีมาตรฐานความสวยต่างกันอยู่บ้าง
แต่จือชิงหรงไม่ว่าจะความงามในตัวตนหรือใบหน้า แม้แต่เขาเห็นแล้วหัวใจก็ยังเต้นแรง
ผู้หญิงระดับนี้ ถือเป็นหนึ่งในหมื่นคน หายากยิ่ง!
เขาก็เลยฉงน
คนยิ่งต่ำต้อย ยิ่งดูดผู้หญิงสวยง่ายเหรอ?
แน่นอน ตอนพูดเขาก็ยังงงอยู่ เพราะผู้หญิงคนนี้ดูตาว่างเปล่า ชัดเจนว่าเดินตามเจียงเสี่ยวไป๋มาแบบไร้สติสัมปชัญญะ
“อ๋อ อ้วนน่ะ ไม่ต้องสนใจ!”
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบไปเรื่อยเปื่อย
“อ้วน?”
ไลเออร์อึ้งไปพักหนึ่ง อันนี้มันอ้วนตรงไหน?
เขามองไม่ออกจริง ๆ
แต่เห็นว่าเจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีทีท่าจะพูดต่อ เขาก็เลยไม่ถามต่อ หันไปคุยเรื่องอื่นแทน