“หลัก ๆ ก็เพราะคุณหนูซูนั่นแหละ สะดุดตาเหลือเกิน!”
ถังเฟิงมองเจียงเสี่ยวไป๋ที่หรี่ตาลงเล็กน้อย ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้พูดอะไร สายตาจับจ้องไปด้านหน้า
ที่นั่นมีร่างหนึ่งถือแก้วไวน์แดงกำลังเดินมาทางพวกเขา
พูดให้ชัดคือ มาทางซูจิ่นอวี๋และคนอื่น ๆ
เพราะสายตาคู่นั้นมองไปทางซูจิ่นอวี๋ไม่เคยละไปเลย...
และคนคนนั้นก็คือเซี่ยงหลิน กิเลนแห่งตระกูลเซี่ยงนั่นเอง
“ถึงว่าเขาว่าผู้หญิงคือต้นเหตุแห่งหายนะ โดยเฉพาะผู้หญิงสวย!”
ถังเฟิงหัวเราะแล้วว่า “แล้วนี่ยังตั้งหกคน!”
“นายคิดผิดแล้ว ฉันไม่เคยคิดว่าผู้หญิงของฉันเป็นต้นเหตุแห่งหายนะ!”
เจียงเสี่ยวไป๋มองถังเฟิงแล้วพูดจริงจัง
ถังเฟิงชะงักไป ไม่พูดอะไรอีก สายตาทั้งหมดเพ่งไปที่เซี่ยงหลิน “แล้วนายจะเอายังไง เดินไปขวางเลย หรือ?”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มบาง ๆ “ฉันว่าพวกเธอคงจัดการได้ดี!”
งานเลี้ยงก็คือสถานที่เข้าสังคมอยู่แล้ว
ตราบใดที่เซี่ยงหลินไม่ล่วงเกินถึงเนื้อถึงตัว เขาก็จะไม่ห้ามซูจิ่นอวี๋และคนอื่น ๆ
ถังเฟิงประหลาดใจเล็กน้อย มองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความชื่นชม
นี่อาจเป็นข้อแตกต่างระหว่างเขากับเจียงเสี่ยวไป๋ก็ได้
นั่นคือความไว้ใจที่มากพอ
แน่นอนว่ามันก็มาจากความมั่นใจที่เจียงเสี่ยวไป๋พึงมี
“สาวงามทั้งหลาย คุยกันอยู่เหรอครับ?”
เซี่ยงหลินเขย่าแก้วไวน์ในมือขวา ใบหน้าเปื้อนยิ้ม สายตากวาดไปทั่วร่างทั้งหกคน