“เจียงหยาง?”
ได้ยินคำพูดของเจียงเกอ เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยิ้ม
เขารู้ว่าถูกจำตัวผิด
แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร
เพราะถ้าเพราะอิทธิพลของเขา ทำให้การหลอมยาล้มเหลว คงเป็นความผิดจริง ๆ
เขาจึงเดินตรงเข้าไปนั่งข้างเจียงเกอ ทันใดนั้นแหวนวงหนึ่งก็ถูกโยนมาให้
เจียงเสี่ยวไป๋เพิ่งรับไว้ในมือ เสียงของเจียงเกอก็ดังขึ้นทันที: “ผลเฉียนหลิน ปอกเปลือกครึ่งหนึ่ง…”
ในขณะที่เจียงเกอพูด เจียงเสี่ยวไป๋ก็ทำตามคำสั่งของเจียงเกอ
ชั่วโมงต่อมา เมื่อการหลอมยากำลังดำเนินไปอย่างราบรื่นที่สุด ใบหน้าขาวผ่องของเจียงเกอก็ปรากฏรอยยิ้ม: “เจียงหยาง ไม่คิดว่าเธอจะเก่งขึ้นเร็วขนาดนี้!”
พูดจบก็หันข้างไปมอง เมื่อเห็นว่าเป็นเจียงเสี่ยวไป๋ เจียงเกอก็ชะงักไปชั่วขณะ
“เฮ้ ยา!”
เจียงเสี่ยวไป๋อ้าปาก
เจียงเกอเพิ่งจะรู้สึกตัว รีบหันหัวไปอย่างรวดเร็ว ได้ยินเพียงเสียงดังปัง แม้พลังจะไม่มาก แต่เตาหลอมก็สั่นสะเทือน ฝุ่นก็ฟุ้งกระจาย ใบหน้าขาว ๆ นั่นก็เปื้อนดำไปสองสามจุดทันที
เจียงเกอกำมือหยกแน่น เช็ดใบหน้าสวย ๆ แล้วจ้องเจียงเสี่ยวไป๋พูดว่า “ก็เพราะแก แก…แก…ต้องชดใช้ยาให้ฉัน!”
“โอ้?”
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้วอดหัวเราะไม่ได้: “แล้วที่แกเป็นหนี้ฉันเมื่อก่อน จะใช้คืนเมื่อไหร่ล่ะ?”
“ฉัน…”
สายตาเจียงเกอหลบเลือนไปเล็กน้อย ชี้ไปที่เตายาแล้วพูดว่า “งั้นแกเอาเตานี่ไปก่อนสิ!”
“ได้!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า ในจังหวะที่ยกมือขึ้น เตายาก็หายไป
“เฮ้ แกเอาไปจริง ๆ ด้วยนะ!”
เจียงเกอลุกขึ้นจากพื้น หน้าร้อนผ่าว กำลังจะพูดอะไรต่อ เตายาก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง ในขณะเดียวกันเจียงเสี่ยวไป๋ก็พูดพร้อมรอยยิ้ม: “ล้อเล่นน่า!”