“ฉันไปเองก็พอแล้ว!”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดจบก็เงยหน้ามองขึ้นไปบนตึกแล้วถามว่า “อ้อ ใครมีลำดับที่ต้องฝากฉันพาไปด้วยไหม?”
ยังไงก็ต้องเดินไปทางเมืองสี่หวนอยู่แล้ว
จะช่วยอะไรได้ก็ช่วยไป
“เอ่...”
ชายชรานั้นอึ้งงัน ท่าทีของเขาชัดว่าลังเล
ไม่ใช่ว่าเขาสงสัยฝีมือของเจียงเสี่ยวไป๋
แต่คนมันเยอะ ดูแลทั่วถึงไม่ไหว
ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา ผลที่ตามมาก็ร้ายแรงแน่
“โฮ๊ย ลุงวางใจเถอะ!”
ตอนนี้เสียงที่เปิดออกมาคือของแมวเก้าหางบนบ่าเจียงเสี่ยวไป๋ “เสี่ยวไป๋จ๋า เป็นอาจารย์ศักดิ์สิทธิ์นะ แม้แต่ยอดฝีมือขั้นจักรพรรดิจะมา ก็ยังทำอะไรไม่ได้!”
“อาจารย์ศักดิ์สิทธิ์?”
ชายชรานั้นได้ฟังดังนั้น ก็หน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
ล้อเล่นกันใช่ไหม?
เขาเคยเห็นอาจารย์ศักดิ์สิทธิ์มาก่อน และรู้ดีว่าฐานะนี้สูงส่งแค่ไหน
แต่อาจารย์ศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย ล้วนอายุและรุ่นปู่ย่าตายายสูงมาก
ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ ไม่ว่าจะมองจากรูปร่างหน้าตาหรืออารมณ์ ก็ดูเป็นหนุ่มคนหนึ่งทุกอย่าง
ดังนั้นเขาจึงเผลอคิดตามสัญชาตญาณว่าเรื่องอาจารย์ศักดิ์สิทธิ์ที่ว่านี้ ต้องมาจากการล้อเล่นแน่
เจียงเสี่ยวไป๋ก็รู้ว่าชายชรากลัวเขาจะทำให้ลำดับคนอื่นติดเข้าไปพัวพันด้วย
ดังนั้นเขาจึงไม่เสียเวลาพูดเยอะ ยกมือขึ้นแล้ววางหยกประจำตัวของอาจารย์ศักดิ์สิทธิ์ที่พกมากับตัวลงบนโต๊ะทันที
“หยกอันนี้...”
ชายชรามองดูหยกประจำตัวนั้น หน้าเต่งตึง
ใช่ เขารู้สึกได้ถึงสัมผัสพลังจากบนหยกประจำตัวนั้น เข้มข้นมาก!