“จริงเหรอ?”
หลินซืออวิ๋นตาสว่างขึ้น ยกใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาขึ้นมอง แววตายังมีประกายดีใจระบายอยู่ ท่าทางนั้นช่างน่าหลงใหลจริง ๆ
“กลับมาแล้ว อยู่บ้าน!”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม พลางยกมือเช็ดรอยน้ำตาบนแก้มของหลินซืออวิ๋นเบา ๆ “กลับบ้านกันเถอะ!”
“อื้ม!”
หลินซืออวิ๋นพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะโน้มตัวไปหอมที่มุมปากของเจียงเสี่ยวไป๋เบา ๆ แล้วจึงลุกขึ้นยืน
แต่ไม่รู้ว่านึกถึงตอนที่ตัวเองนั่งคร่อมอยู่บนตัวเจียงเสี่ยวไป๋เมื่อครู่หรือเปล่า ใบหน้ายังมีแววเขินอายจาง ๆ
“ว่าแต่ เสี่ยวหยูกับเชี่ยนเชี่ยนพวกเธออยู่โรงพยาบาลหรือไปโรงเรียนแล้ว?”
เจียงเสี่ยวไป๋เอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย
“ไปโรงเรียนแล้ว!”
หลินซืออวิ๋นพูดพลางเช็ดน้ำตาอีกครั้ง “ซินเยี่ยออกไปตั้งแต่เช้านี้ น่าจะไปที่องค์กรของพวกเธอ!”
“ส่วนเฉิงหยวิ่นกับจูจู...”
พูดถึงตรงนี้ เสียงของหลินซืออวิ๋นก็หยุดไปครู่หนึ่ง “เพราะช่วงนี้เธอไม่เคยติดต่อกลับบ้านเลย พี่เฉิงเป็นห่วง เลยบอกว่าจะกลับไปที่เซียงก่าง เพื่อสืบหาเธอว่าที่นั่นเป็นยังไงบ้าง!”
“โอเค ฉันรู้แล้ว!”
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้วในใจรู้สึกเจ็บแปลบ แต่แล้วก็มองหลินซืออวิ๋น “ไปเถอะ ฉันไปส่งเธอก่อน!”
“อื้ม!”
หลินซืออวิ๋นพยักหน้าอีกครั้ง แต่แล้วก็ส่ายหน้าทันที “ไม่เอา เธอไม่ต้องส่งฉันหรอก ไปรับพวกเธอมาก่อนเถอะ!”
“ฉันจัดการเรื่องงานตรงนี้แล้วจะกลับเอง!”
“เอ๊ะ!”
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงักไปครู่หนึ่ง
“เอาล่ะ รีบไปเถอะ!”
หลินซืออวิ๋นพูดพลางดวงตาก็แดงก่ำอีกครั้ง
เธอเป็นห่วงเจียงเสี่ยวไป๋ แต่หวังเชี่ยนเชี่ยน หรือหลู่เสี่ยวหยู่ หรือแม้แต่กงซินเยว่ เฉิงหยวิ่น รวมถึงจูจู ต่างก็เป็นห่วงเขาเหมือนกันหมด