"มากินข้าวก่อนเถอะ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ตบหลังแผ่วเบา ๆ บนแผ่นหลังของหลูเสี่ยวอวี๋อย่างอ่อนโยน
แต่หลูเสี่ยวอวี๋ยังคงห้อยอยู่บนตัวเจียงเสี่ยวไป๋พร้อมกับส่ายหัวเบา ๆ แขนสองข้างที่ขาวดั่งหยกยังคงกอดเขาไว้แน่น ดวงตาโตนั้นเต็มไปด้วยประกายระยิบระยับ
ครู่หนึ่ง เมื่อหลูเสี่ยวอวี๋สงบอารมณ์ลงแล้ว ก็เช็ดน้ำตากระโดดลงจากตัวเจียงเสี่ยวไป๋: "อาจารย์เจียง หนูคิดว่าพี่จะไม่เอาเราแล้วซะอีก!"
"เด็กโง่!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม ยกมือขึ้นลูบหัวหลูเสี่ยวอวี๋เบา ๆ จากนั้นมองไปที่หวังเชี่ยนเชี่ยน: "นักศึกษาเฉี่ยน ไม่มาขอกอดหน่อยเหรอ?"
"ฉะ...ฉันไม่เอา!"
หวังเชี่ยนเชี่ยนหันหน้าหนีด้วยความเขินอายเต็มหน้า
"ฮ่าฮ่า!"
เจียงเสี่ยวไป๋หัวเราะอย่างเปิดเผย จากนั้นก็ก้าวเข้าไปโอบผู้หญิงคนนี้ไว้ในอ้อมแขน
หวังเชี่ยนเชี่ยนสะบัดตัวเล็กน้อยในตอนแรก แต่ไม่นานก็เอนตัวลงพิงอกของเจียงเสี่ยวไป๋อย่างเงียบ ๆ สัมผัสความอบอุ่นนั้น ใบหน้าแดงก่ำราวกับแอปเปิลสุกงอม
โดยเฉพาะเมื่อแยกออกจากกัน เจียงเสี่ยวไป๋จูบลงที่มุมปากของหวังเชี่ยนเชี่ยนหนึ่งที ทำเอานางเขินแทบอยากจะหาช่องโหว่บนพื้นมุดหนีลงไป
"ฮ่าฮ่า ไปกินข้าวกันเถอะ!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองท่าทางของหวังเชี่ยนเชี่ยนแล้วอดพูดยิ้ม ๆ ไม่ได้ พาสามคนกลับไปนั่งที่โต๊ะอาหารอีกครั้ง
ระหว่างนั้น เจียงเสี่ยวไป๋เห็นสายตาของทั้งสามคนที่เหลือบมองเขาอยู่เป็นระยะ ๆ เหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่กล้าพูด เขารู้ดีว่าทั้งสามคนอยากจะถามอะไร สุดท้ายก็ไม่ปิดบัง เล่าเรื่องที่ซูจิ่นอวี๋กลับมาด้วยให้ฟัง