“เหอะ ๆ!”
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นเซินซิวเป็นแบบนั้น ก็หัวเราะออกมาเช่นกัน
“เหอะพ่อแกสิ!”
เซินซิวพูดพลางถ่มน้ำลายลงพื้น “คอไม่ดีก็หุบปากไป!”
เสียงแหบแห้งของเจียงเสี่ยวไป๋ ฟังแล้วเขารู้สึกไม่สบอารมณ์
“เอ่อ!”
มุมปากเจียงเสี่ยวไป๋กระตุก ไอ้หมอนี่มันน่าตบจริง ๆ
“เซินซิว หุบปาก!”
ตอนนั้นเอง ผู้อาวุโสหลักของฝ่ายหนอนพิษก็พูดขึ้น
เซินซิวสีหน้าขุ่นเคือง หันหน้าหนีไปทางอื่น
เจียงเสี่ยวไป๋ยักไหล่ จากนั้นกวาดสายตามองไปรอบ ๆ พลางยิ้มกล่าวว่า “ที่จริงเซินซิวพูดไม่ผิดเลย ผมใช้เล่ห์เหลี่ยมจริง ๆ แถมยังชนะแบบขี้โกงด้วย!”
สิ้นเสียง ทุกคนในที่นั้นตะลึงงัน
รวมถึงเซินซิวเองก็ประหลาดใจ นึกว่าเจ้าหมอนี่สมองมีปัญหา หรือโดนดีเข้าให้แล้ว?
สืออันชิ่งขมวดคิ้วพูดว่า “เส้าหมิง พูดอะไรของนาย!”
เจียงเสี่ยวไป๋กวาดสายตามองสืออันชิ่งแวบหนึ่ง ไม่ตอบกลับ แต่ยิ้มบาง ๆ กล่าวว่า “แล้วมันยังไงล่ะ? ตำแหน่งหนึ่งก็ยังเป็นของผมอยู่ดี พวกคุณเปลี่ยนแปลงอะไรได้ไหม?”
เสียงเพิ่งขาดหาย ทุกคนในที่นั้นก็พากันนิ่งงันไปชั่วขณะ กระทั่งชาวตระกูลหนอนพิษก็ยังขมวดคิ้วไม่พอใจ
เจ้านี่มันโอหังเกินไปหน่อยไหม?
“เส้าหมิง!”
เสียงของสืออันชิ่งดังขึ้น จากนั้นเขาก็ลุกขึ้น แล้วหัวเราะฮ่า ๆ กลบเกลื่อน “ขอโทษด้วยนะทุกคน เขาเมาไปหน่อย อย่าได้ถือสาเลย!”
“เมา? ไม่เห็นจะเมาสักนิด!”
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหน้า ยิ้มอยู่ในที แล้วก็ถีบฝาโอ่งเหล้าข้าง ๆ ออก ยกมือขึ้น โอ่งเหล้าใบใหญ่ถูกยกขึ้นด้วยมือเพียงข้างเดียว ขณะที่มือขวาผายออก เหล้าสุราก็ไหลทะลักลงมา