“ท่านนายทุน……”
ห่าวเจิ้งเห็นหญิงสาวพาเสี่ยวอีจากไป ก็ใจไม่ถึงกับเอ่ยเบา ๆ ว่า “จะลงมือเลยไหม……”
“ไม่ต้อง!”
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัวเบา ๆ
เขามองออกว่าเผ่าหมาปีศาจไม่ไว้ใจมนุษย์
แม้คราวนี้เขาจะพาเสี่ยวอีกลับมาเอง คงกลัวว่าเขาจะมีเจตนาอื่นแอบแฝงอยู่ใช่ไหม?
ดังนั้นตอนนี้ก็แค่ปกป้องเสี่ยวอีให้ปลอดภัยก่อน
เรื่องนี้เขาเข้าใจได้
เชื่อว่าพอคุยกันรู้เรื่องแล้ว คงไม่มีอะไรเหลือ
“เชิญ!”
เมื่อแม่ของเสี่ยวอีพาเสี่ยวอีจากไปแล้ว เสียงของพ่อเสี่ยวอีก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“เชิญ!”
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบรับแล้วเดินตามเข้าไปในอาคาร
เมื่อเดินเข้าไปข้างใน เจียงเสี่ยวไป๋พาหนานเอียนกับห่าวเจิ้งนั่งลงด้านหนึ่งอย่างสบาย ๆ จากนั้นพ่อเสี่ยวอีก็มองมาที่เจียงเสี่ยวไป๋โดยตรง “น้องชาย ขอถามหน่อย น้องชื่ออะไร?”
“โอ๋ ผมนามสกุลเจียง ชื่อเจียงเสี่ยวไป๋……”
“เจียงเสี่ยวไป๋?”
พ่อของเสี่ยวอีแปลกใจเล็กน้อย กวาดตามองเจียงเสี่ยวไป๋หนึ่งครั้ง “ตระกูลเจียงของตระกูลแพทย์ฝ่ายมนุษย์?”
“ใช่แล้ว!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าเบา ๆ แล้วพูดต่อด้วยตัวเองว่า “นอกจากนี้ ผมยังเป็นจอมปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์คนหนึ่งฝ่ายมนุษย์ด้วย!”
พูดจบก็ชูมือขึ้น คว้าหยกประจำตนจอมปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์ออกมา
ที่เขาทำแบบนี้ก็เพื่อให้เผ่าหมาปีศาจยอมรับได้เร็วขึ้น ไม่อยากให้เสี่ยวอีต้องอึดอัดอยู่ตรงกลาง
เห็นได้ชัดว่าเมื่อหยกนี้ถูกชูขึ้น สีหน้าของคนเผ่าหมาปีศาจก็เปลี่ยนไปชัดเจน
ตระกูลแพทย์มีฐานะพิเศษในหมู่มนุษย์