“ฟลุกโดยบังเอิญ?”
ชายชราที่เป็นหัวหน้ากลุ่มส่ายหัวพูดว่า: “พวกเราไม่ได้มองแบบนั้น เจ้าสามารถไขความลี้ลับในนั้นได้ อาศัยโชคช่วยเสียที่ไหน!”
“เป็นเพราะตัวเจ้าเองที่กล้าหาญและละเอียดรอบคอบ ข้อนี้ไม่มีใครเทียบได้!”
ชายชราพูดอย่างตรงไปตรงมา
เขาดูออกว่า ตอนนั้นเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ใช่ว่าศึกษาไม่ออกแล้วเลือกจะทุบทำลายด้วยอารมณ์โกรธ
หากแต่เขาคิดอะไรบางอย่างได้ สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง ถึงได้ทำเช่นนั้น
“เฮ้ย!”
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินผู้อาวุโสของตำหนักน้ำแข็งชื่นชมตนเช่นนี้ ก็อดพูดไม่ได้ว่า: “ท่านพูดเกินไปแล้ว!”
“ฮ่าๆ!”
ชายชราที่เป็นหัวหน้ากลุ่มฟังแล้วก็หัวเราะอย่างเบิกบาน
เจียงเสี่ยวไป๋มองดูท้องฟ้าครู่หนึ่งแล้วพูดว่า: “ผู้อาวุโสทั้งสาม ฟ้าก็ไม่สว่างแล้ว พวกท่านไม่ต้องเฝ้าที่นี่แล้ว ก็ออกไปเดินเล่นข้างนอกเถิด ข้ายังต้องไปหาอะไรบางอย่างในป่าน้ำแข็ง!”
เขาไม่มีทางรังเกียจว่าเมล็ดพันธุ์น้ำแข็งจะมากเกินไป
“อืม ไปทำธุระของเจ้าเถอะ!”
ดูออกว่าเจียงเสี่ยวไป๋ยังมีธุระต้องทำ ทั้งสามคนจึงไม่ได้รั้งเขาไว้
เจียงเสี่ยวไป๋ประสานมือคารวะทั้งสามคน แล้วหมุนตัวจากไป
“ชายหนุ่มคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ!” ชายชราหัวหน้ากลุ่มเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ในแววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“ในร่างเขายังมีหนอนน้ำแข็งอยู่เลย!”
ตอนนั้นเอง เสียงของชายชราเคราขาวก็ดังขึ้นว่า: “แล้วยังเป็นชนิดที่ยังไม่วิวัฒนาการอีกด้วย!”
สิ้นเสียง ชายชราที่เป็นหัวหน้ากลุ่มมีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที
ในร่างของพวกเขาล้วนมีหนอนน้ำแข็ง