"หืม?"
ทันทีที่เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋แผ่วหาย ทุกคนในที่นั้นก็อึ้งไปชั่วขณะ จากนั้นสีหน้าก็เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
ไป๋ถิงเองก็ดูจะตะลึงงันไปเช่นกัน เดิมทีเขาคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋มาเพื่อฟังว่ามีเงื่อนงำอะไรที่เป็นผลเสียต่อตัวเองหรือเปล่า
แต่ไม่คิดว่าจะมาสารภาพผิด?
ผู้คนค่อย ๆ ได้สติ หันมองหน้ากัน แล้วเบี่ยงสายตาหลบ
ก็รู้ ๆ กันอยู่ว่าวิธีคิดของเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ค่อยเหมือนใคร
จะรับเข้ามาทำไม?
แต่ทันใดนั้น เสียงแหบพร่าก็ดังขึ้น: "เจ้าฆ่าคนไปได้ยังไง?"
ผู้พูดคือท่านช่าง ผู้อาวุโสเคราขาวสำนักยุทธที่คอยกำกับการแข่งมาตลอด
ฝีมือของเจียงเสี่ยวไป๋เป็นอย่างไร เขาเห็นกับตา
และเคยใช้ดาบ ซึ่งน่าตกตะลึงอย่างยิ่ง
"ท่านช่าง ดูท่านสิ ยังจริงจังอีก รุ่นน้อง..."
เวลานี้ มีผู้อาวุโสคนหนึ่งหัวเราะขึ้น แต่ในขณะนั้น แสงเงินวาบขึ้น กระบี่อันเกรี้ยวกราดปกคลุมทั่วทั้งพื้นที่
เมื่อแสงจางหาย เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ดังขึ้น: "ก็แบบนี้แหละ!"
สิ้นเสียง ลำคอของผู้อาวุโสที่กำลังจะพูดก็กระตุก เขามองดูเคราของตัวเองที่ร่วงลงบนตัก
และคนที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ยังมีอีกสาม
ทุกคนในที่นั้นเห็นฉากนี้ก็ตะลึงไปตาม ๆ กัน ขณะนั้นเอง เสียงตื่นตระหนกก็ดังขึ้น: "เสี่ยวไป๋ นายเกินไปแล้วนะ จะชักดาบฉันทำไม!"
พูดพลาง ไป๋ถิงก็รูดกางเกงขึ้นอย่างรวดเร็ว
ตอนเช้ารีบร้อน ลืมติดกระดุม
เจียงเสี่ยวไป๋หันมอง ส่งดาบอ่อนในมือคืนให้