"ท่านเหยา ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ข้า..."
ขณะนั้นเอง สายตาของเซี่ยซานจับจ้องไปที่ท่านราชาโอสถหมายจะอธิบายอะไรบางอย่าง แต่คำพูดยังไม่ทันจบก็ถูกขัดจังหวะไว้ก่อน
"พอแล้ว!"
ท่านราชาโอสถใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม สายตามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความประทับใจพลางกล่าวว่า "เรื่องนี้ให้มันผ่านไปเถอะ!"
เด็กคนนี้ไม่เลวเลยจริง ๆ เดิมทีกะนึกว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะต้องเปิดไพ่ที่ซ่อนไว้ออกมาจนได้ แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะอาศัยแค่คำพูดล้วน ๆ ก็สามารถสร้างผลลัพธ์ได้ถึงขนาดนี้ เฉลียวฉลาดยิ่งกว่าปีศาจ! ฟังจากน้ำเสียงแล้ว ดูเหมือนจะเป็นคนหนุ่มด้วย นี่ไม่ใช่สิ่งที่พบเห็นได้ง่ายนักในหมู่คนรุ่นใหม่!
ส่วนทางด้านเซี่ยซานนั้นยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่พอเห็นท่านราชาโอสถโบกมือ ในที่สุดก็ได้แต่กัดฟัน สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวก่อนจะนั่งลง
ทว่า แววตาที่เขามองเจียงเสี่ยวไป๋ยังคงเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า เด็กคนนี้ เขาต้องสังหารให้ได้!
สำหรับคนที่มุ่งเป้าเล่นงานเจียงเสี่ยวไป๋ก็มีสีหน้าย่ำแย่อย่างถึงที่สุด ในเวลานี้ต่างพากันใช้สมองขบคิดหาวิธีกันยกใหญ่
ใช่แล้ว ถ้าเรื่องราวถูกปัดให้ผ่านไปในตอนนี้ การจะหาเรื่องเล่นงานเจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้งก็คงจะไม่ง่ายนัก
และระหว่างที่คนเหล่านี้กำลังคิดหาหนทางลากเจียงเสี่ยวไป๋ลงไปในน้ำอีกครั้ง จู่ ๆ ก็มีเสียงเปื้อนยิ้มดังขึ้น: "ท่านอาจารย์ราชาโอสถ เรื่องนี้มันผ่านไปก็ให้มันผ่านไปเถอะ แต่ทางข้ามีเรื่องหนึ่งอยากจะขอให้ท่านช่วยตัดสินให้ด้วย!"
เมื่อเสียงดังขึ้น ก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งลุกขึ้นยืน พร้อมกับโค้งคำนับท่านราชาโอสถด้วยความเคารพ