"พูดแบบนี้ไม่ได้นะ!"
ผู้อาวุโสของโรงแรมเทียนเหมินเห็นคนจำนวนมากมารุมล้อมเจียงเสี่ยวไป๋ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
แต่ตอนที่เขาเพิ่งจะลุกขึ้นและกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ชายชราผมขาวคนหนึ่งจากศาลาฉาวหวงก็มองมาที่เขาแล้วกล่าวว่า "ท่านเฟิง อย่าเพิ่งพูดเลย ฟังข้าสักประโยคได้หรือไม่?"
เมื่อสิ้นเสียงของชายชราผมขาว ผู้อาวุโสของโรงแรมเทียนเหมินขมวดคิ้ว และสุดท้ายก็ตอบรับไปคำหนึ่ง
ชายชราผมขาวมีชื่อว่าเซี่ยซาน
รองผู้นำแห่งศาลาฉาวหวง
ถือว่ามีฐานะสูงส่งอยู่ไม่น้อย
เมื่อเซี่ยซานพูดเช่นนี้แล้ว ก็ทำให้เขาลำบากใจที่จะเอ่ยปาก
นอกจากนี้เขายังสงสัยนักว่า คำพูดของเซี่ยซานนั้นเตรียมจะพูดอะไรกันแน่…
"ตอนนี้ต่างคนต่างก็มีเหตุผลของตัวเอง ในความคิดของข้า ไม่ว่าใครผิดใครถูก ทุกคนก็ปล่อย ๆ ไปเถอะ!"
น้ำเสียงของเซี่ยซานดังขึ้นอย่างช้า ๆ ว่า "ยังไงซะ ที่นี่ก็เป็นงานเลี้ยงวันเกิดของท่านเหยาพี่!"
เมื่อสิ้นเสียงลง ทั้งงานก็เงียบกริบลงทันที
เซี่ยซานเห็นบรรยากาศในงานเป็นเช่นนั้น ใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้ม มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ แล้วสุดท้ายก็หันไปจับจ้องที่ราชายาพลางกล่าวว่า "ท่านผู้เฒ่ายา ไม่อย่างนั้นก็ให้เขาถอดหน้ากากออก แล้วลงโทษตัวเองด้วยเหล้าสามจอก เรื่องนี้ก็ให้มันแล้ว ๆ ไปเถอะ!"
ผู้อาวุโสของโรงแรมเทียนเหมิน เมื่อได้ยินเซี่ยซานพูดเช่นนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
ไอ้เฒ่านี่ ช่างมีจิตใจที่ควรประณามยิ่งนัก!
ดูเหมือนจะพูดช่วยเจียงเสี่ยวไป๋ แต่กลับขุดหลุมพรางอยู่
หลุมที่ใหญ่มากด้วย
ถอดหน้ากากออก นั่นหมายถึงเจียงเสี่ยวไป๋ยอมอ่อนข้อ
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อถอดแล้ว เซี่ยซานต้องมีคำพูดอื่น ๆ ตามมาแน่นอน