ออกมาข้างนอก
พระจันทร์แขวนสูง สว่างไสวมาก
เจียงเสี่ยวไป๋พาหวงหลิงเยว่เดินไปตามถนนภายในสำนักศักดิ์สิทธิ์ เพลิดเพลินกับความเงียบสงบในยามนี้
ใบหน้าที่แดงเรื่อเล็กน้อยของหวงหลิงเยว่ยังคงประดับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ
สายตาหันไปมองม้วนภาพในอ้อมแขนเป็นระยะ
คืนนี้ นางมีความสุขจริง ๆ
ในความคิด ภาพที่เจียงเสี่ยวไป๋จูบนางและดอกไม้เบ่งบานต่อหน้าต่อตายังคงวนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
รู้สึกอบอุ่นใจเหลือเกิน
ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ตอนนี้อยากหาหัวข้อคุยกับหวงหลิงเยว่ แต่สมองกลับว่างเปล่า
ใช่ บางครั้งยิ่งพยายามคิดหัวข้อก็ยิ่งคิดไม่ออก สองคนจึงเดินเงียบ ๆ ไปเรื่อย ๆ
จนครึ่งชั่วโมงต่อมา เจียงเสี่ยวไป๋มองความมืดลงเรื่อย ๆ ของราตรี แล้วพูดขึ้นว่า "พวกเราไปวังหลวงกันเถอะ!"
"อื้ม!"
หวงหลิงเยว่พยักหน้าเบา ๆ กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เจียงเสี่ยวไป๋ก็หันไปมองจินเฟิงแล้วพูดว่า "พาพวกเราไปหน่อยสิ!"
"ได้!"
จินเฟิงตอบรับ กางปีกบินขึ้น เมื่อร่างใหญ่ขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋ลังเลเล็กน้อย สุดท้ายก็โอบเอวหวงหลิงเยว่แล้วกระโดดขึ้นไป
เมื่อนั่งบนหลังแล้ว ริบบิ้นสีชมพูปลิวไสว จินเฟิงกระพือปีกทั้งสองอีกครั้ง บินด้วยความเร็วสูงมุ่งหน้าไปทางวังหลวง
หวงหลิงเยว่พิงอยู่ในอ้อมกอดเจียงเสี่ยวไป๋ เส้นผมปลิวตามลม บางครั้งก็สะบัดมาที่แก้มของเจียงเสี่ยวไป๋
กลิ่นหอมชัดเจน สูดดมแล้วทำให้ใจเต้น