อะไรนะที่ไม่เห็นด้วย?
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินแล้วอดสงสัยไม่ได้
เมื่อระยะห่างแคบลง เขาก็มองเห็นชัด
ภายในห้องประชุม
มีคนนั่งอยู่รอบวง คนที่พูดเป็นชายวัยสี่สิบกว่า
เขาสวมชุดยาวสีเขียวอ่อน มีตัวอักษรตัวใหญ่สามตราตรึงชัด 'หออี้หวู่'
ตอนนี้เขามองไปที่อีกฝั่ง
ชายวัยกลางคนเหมือนกัน แต่ดูคล่องแคล่วกว่า เห็นเขายิ้มกว้างพูดว่า "เรื่องเมื่อวานเป็นอุบัติเหตุ ฉันเชื่อว่าจะไม่มีอีก!"
"แล้วก็..."
คนๆ นี้เพิ่งเอ่ยได้สองคำ อาจเพราะสังเกตเห็นพวกเขาเดินมา เสียงก็หยุดลง
สายตาของเขาทำให้ทุกคนในห้องประชุมเงยหน้ามองพวกเขา
เดิมทีจ้าวถัวกะว่าจะรออยู่ข้างนอกก่อน
แต่พอเห็นแบบนี้ เขาก็ตัดสินใจเดินนำเข้าไป
เมื่อเขามองไปที่ชายเสียงแหบห้าว เขาถามตรงๆ "ท่านผู้นี้คงเป็นผู้ใหญ่จากเมืองหลักสินะ!"
"อืม เฉียนหยาง!"
เสียงแหบพร่าดังขึ้น ชายคนนั้นพยักหน้าช้าๆ "ท่านคือผู้อาวุโสจ้าวถัว หน่วยตรวจการฟ้าชั้นสี่สินะ?"
"ใช่แล้ว!"
จ้าวถัวพยักหน้าเบาๆ
ถึงเฉียนหยางจะเด็กกว่า แต่เขาไม่กล้าละเลย
ในโลกนี้ ยึดถือตามฝีมือแข็งอ่อนและยศถาบรรดาศักดิ์
"สามท่านนี้..."
เฉียนหยางกวาดตามองเจียงเสี่ยวไป๋และอีกสองคน
เมื่อสายตานั้นจับจ้อง เสี่ยวอีก็อดไม่ได้ที่จะกำเสื้อเจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้ง
ในฐานะสัตว์อสูร
เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันแข็งแกร่งจากชายคนนี้
"อ้อ พวกเขาเป็นคนที่ขอยืมตัวมาจากเมืองฉื่ออวิ๋น!"