ใช่ เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกฉงนมาก
เพราะมองไปทางไหนก็เห็นแต่ที่ราบกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา ไม่มีแม้แต่ก้อนหินหรือภูเขาสักลูก
สิ่งนี้ทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าคนเหล่านี้กำลังรออะไรกันอยู่
เขาชำเลืองมองไปรอบ ๆ อยากจะหาคนมาถามดูสักหน่อย
แต่ทว่าพอพวกเขาเดินเข้าไปใกล้ คนผู้นั้นก็ทำท่าตกใจกลัวแล้วรีบเดินหนีไป เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะกู่หลิงที่อยู่ข้าง ๆ เขานั่นเอง
เขาทำได้แค่ถอนหายใจอย่างจนใจ
"ให้ฉันลองถามดูเอง!"
ราชวงศ์หลิงเยว่เอ่ยขึ้นมาแล้วก้าวออกไป
ไม่ถึงชั่วครู่ก็เดินกลับมาพร้อมกับมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า "เขาบอกว่าตอนที่หมอกมารวมตัวกันเท่านั้นถึงจะเข้าไปยังอีกเขตหนึ่งได้ ถ้าเข้าไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์!"
"อีกเขตหนึ่ง?"
เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
เขาจำได้ว่ากู่หลิงตัวหนึ่งเคยบอกไว้ว่า ตอนกลางวันจะไม่เห็นร่องรอยใด ๆ มีเพียงตอนที่หมอกหนาจัดปรากฏขึ้นเท่านั้น ถึงจะมีเส้นทางที่ถูกต้อง
ดูเหมือนว่าที่พูดไว้ก็หมายถึงแบบนี้แหละ
เขาหันไปมองกู่หลิงทั้งห้าตัวแล้วถามว่า "พวกนายเคยเข้าไปข้างในหรือเปล่า?"
"ไม่เคย!"
กู่หลิงทั้งห้าตัวพร้อมใจกันส่ายหัว
ตอนนั้นเองที่เสียงของซวีหลิงซึ่งคอยตามอยู่ด้านหลังสุดตลอดก็ดังขึ้นมา "ฉันเคยเข้าไป!"
เสียงนั้นเพิ่งจะจบลง เจียงเสี่ยวไป๋ก็เบนสายตามายังร่างของซวีหลิงตัวนั้น
"แต่ฉันเข้าไปได้ไม่ถึงสามวินาที ก็ถูกตีกระเด็นออกมา แค่ครั้งเดียวนั้น ทำให้ฉันเกือบสลายไปเลย!"
ระหว่างที่พูด เสียงของซวีหลิงสั่นเทาเล็กน้อย
เพิ่งก้าวเข้าไปก็โดนตีออกมาเลยงั้นเหรอ?
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้วรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเริ่มครุ่นคิด