"จะไปไหน?"
เจียงเสี่ยวไป๋ขับรถออกมาข้างนอก สีหน้าลังเล สุดท้ายมุ่งหน้าไปทางเทียนสุ่ยลี่เฉิง
พรุ่งนี้ยังต้องไปโรงเรียน เวลานี้คงไม่จำเป็นต้องกลับไปที่ซูจิ่นอวี๋อีก
ขับมาถึงเทียนสุ่ยลี่เฉิง เวลาก็ตีสองกว่าแล้ว
เจียงเสี่ยวไป๋จอดรถเรียบร้อย ตรงขึ้นลิฟต์
มาถึงชั้นพัก กะจะเปิดประตูห้องตัวเอง สายตาก็มองไปที่ประตูตรงข้าม
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าฉายแววจนใจ
เขาเห็นว่าประตูฝั่งตรงข้ามมีลูกกุญแจเสียบค้างอยู่
สองเด็กนี่ สะเพร่าขนาดนี้?
ไม่ใช่สิ นี่ไม่ใช่ความสะเพร่า แต่มันคือโรค...
เหมือนโรครอผัดวันประกันพรุ่ง ทุกคนเป็นกันหมด
แค่หนักเบาต่างกัน
บางคนถึงขั้นล็อกกุญแจไว้ข้างใน...
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหน้า ดีนะที่เขาเห็น ถ้าถูกพวกไม่ดีเห็นเข้าแล้วก็อปปี้ไป ผลจะตามมาคิดไม่ถึงเลย
เพราะเขาไม่ได้มาอยู่ที่นี่ทุกวัน
ระหว่างครุ่นคิด เจียงเสี่ยวไป๋ดึงกุญแจออกมา ลองเปิดประตูดู ถึงกับชะงักเล็กน้อย
ประตูแง้มไว้ ไม่ได้ล็อกจากข้างใน?
คงไม่ใช่มีใครบุกเข้าไปนะ?
สีหน้าเจียงเสี่ยวไป๋เปลี่ยนไปเล็กน้อย ไม่ทันคิดมาก รีบผลักประตูเดินเข้าไป
เกือบจะทันทีที่เขาเข้าประตู ด้านข้างมีแรงลมปราณโจมตีมา
พลังไม่เบา แถมมาแบบดุดัน
เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้ว ตอบสนองด้วยสัญชาตญาณ มือซ้ายยกขึ้นจับข้อมือข้างหนึ่งไว้