"แล้วศาลาไผ่แห่งนั้นอยู่ตรงไหน?"
ไม่ต้องพูดถึง เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกสนใจตำแหน่งเด็กถือกระบี่นี้ขึ้นมาจริงๆ
ได้เข้าไปในตระกูลจู๋อย่างง่ายดาย แถมยังมีที่บังหน้า
แบบนี้ก็จะไม่สร้างปัญหาให้กับจีเฟิ่งซี
"ศาลาไผ่อยู่ทางตะวันออกของเมือง ตามถนนเส้นนี้ไปจนสุดก็เห็นแล้ว!"
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งอธิบาย แต่สีหน้ากลับมีความลังเล
อันที่จริงเขาอยากถามมากว่า เจียงเสี่ยวไป๋จะคิดสอบตำแหน่งเด็กถือกระบี่เข้าไปจริงๆ หรือเปล่า
แต่พอคำพูดมาถึงปาก เขากลับกลืนมันลงไป
เรื่องของปราชญ์เซียน เขาไม่ควรไปสอดรู้ดีกว่า
"อ้อ..."
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบรับเสียงหนึ่ง แล้วก็ไม่ได้ถามอะไรเพิ่ม เดินตามสามคนไปตามถนนด้านหน้า
เมื่อมาถึงบริเวณใจกลางเมือง เจียงเสี่ยวไป๋เงยหน้าขึ้นโดยไม่ตั้งใจ "อ้าว! มีเสียงพิณ!"
ก่อนหน้านี้คงเพราะระยะทางไกล เขาเลยไม่ได้ยิน
แต่พอเข้ามาในบริเวณนี้ เขาได้ยินชัดเจน เสียงพิณไพเราะ ค่อยๆ ลอยมา
ฟังแล้วทำให้รู้สึกสบายใจมาก
โดยเฉพาะในบรรยากาศแบบเมืองจิงหงนี้ ความรู้สึกแบบนั้นมัน 'แทรก' เข้ามาเลยทีเดียว
"ช่วงเวลานี้ มีเสียงพิณเป็นเรื่องปกติ!"
ชายคนหนึ่งในกลุ่มได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ ก็ยิ้มพร้อมพูดว่า "ช่วงนี้ เมืองจิงหงกำลังสอบคัดเลือกแปดความงดงามแปดยอดคนอยู่!"
"แปดความงดงามแปดยอดคน?"
เจียงเสี่ยวไป๋ขมวดคิ้วถาม "หมายความว่ายังไง?"
"สมาคมจิงหง เพราะถูกก่อตั้งโดยสี่ตระกูลใหญ่ ดังนั้นทุกห้าปีจะมีการเลือกตั้งตระกูลหลักใหม่ครั้งหนึ่ง!"