"เฮ้ เพื่อน นายหยกนี่... มีปัญหาหรือเปล่า!"
คนเฝ้าประตูพูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ พลางชี้ไปที่หยกประจำตัวในมือของเจียงเสี่ยวไป๋
เมืองแห่งนี้เพราะความพิเศษของมัน คนที่เข้ามาติดต่อส่วนใหญ่ก็เป็นพ่อค้าหรือไม่ก็เหล่าอาจารย์ เพราะงั้นหยกประจำตัวของอาจารย์แบบไหนที่เขาไม่เคยเห็น
แต่ของเจียงเสี่ยวไป๋อันนี้... เขาเพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรก
ใช่แล้ว
ถึงแม้หยกประจำตัวของเจียงเสี่ยวไป๋จะกำอยู่ในมือ แต่เขาก็มองเห็นได้ชัดเจน
มันเป็นสีเหลืองทอง และบนนั้นยังมีลวดลายสีดำกับสีม่วงแทรกอยู่ด้วย
ดูเผินๆ แล้วก็ดูประณีตดี แต่สีแบบนี้ เขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกจริงๆ
เขาจึงรู้สึกแคลงใจอย่างมาก ไอ้หนุ่มนี่หยกปลอมหรือเปล่าฟะ!
พอคนเฝ้าประตูพูดจบ สามคนที่เพิ่งเดินเข้าเมืองมา ก็อดไม่ได้ที่จะหยุดชะงัก แล้วสายตาก็พากันมองไปทางเจียงเสี่ยวไป๋
จริงๆ แล้ว พวกเขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าเจียงเสี่ยวไป๋เป็นอาจารย์ระดับสูงจริงหรือไม่
ตอนนี้เจียงเสี่ยวไป๋เริ่มเขินๆ ขึ้นมาแล้ว
เขาก็เห็นสามคนที่หยุดอยู่ตอนเข้าเมืองเหมือนกัน
เห็นคนเฝ้าประตูยังจ้องเขามาอยู่ สุดท้ายเขาก็ยักไหล่อย่างจนใจ "จะให้พูดยังไงดีล่ะ... อันนี้ของฉันอาจจะรุ่นไฮเอนด์หน่อย!"
"รุ่นไฮเอนด์?"
คนเฝ้าประตูได้ยินแล้วก็ทำหน้านายดูฉันเหมือนคนโง่มั้ย สุดท้ายก็ถลึงตาใส่นายเจียงไปหนึ่งที "ขอโทษนะ นายหยกของนาย ฉันต้องตรวจสอบด้วยตัวเองสักหน่อย!"
"ได้สิ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้วก็ไม่อยากพูดอะไรให้มากเรื่อง ยื่นหยกให้ตรงๆ เลย