“นี่...”
ซูจวิ้นทำได้เพียงยิ้มขม
ครู่ต่อมา เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋เดินนำหน้าขึ้นมา คนกลุ่มหนึ่งก็พากันรุมเข้าไปห้อมล้อม
ซูจวิ้นมองลูกสาวของตัวเองจากระยะไกล
เมื่อเห็นว่าลูกสาวมีท้องที่ยื่นออกมาเล็กน้อย ความดีใจก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง
แม่เจ้า
เขาจะได้เป็นตาตัวจริงแล้วหรือไง?
ท่ามกลางความตื่นเต้นที่พลุ่งพล่าน เขาก็หยิบบุหรี่ออกมาหนึ่งมวน จุดแล้วสูบเพื่อระงับความตื้นตันในใจ
ตอนนี้เองเจียงเสี่ยวไป๋ก็เดินมาถึงข้างกายซูจวิ้น: “พ่อ ไม่ได้เจอกันนานนะครับ!”
ซูจวิ้นรับคำ พร้อมกับยื่นบุหรี่ให้เจียงเสี่ยวไป๋หนึ่งมวน แล้วมองไปทางเดิมก่อนจะพูดว่า “ทั้งหมดนี้เป็นตัวแกเหรอ?”
“อืม ยังมีอีกสองคนที่ไม่ได้มาครับ!”
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบเสียงเบา
ซูจวิ้นชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็ยื่นมือมาตบไหล่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “อนาคตไกลนะ พ่อมีสูตรยาอยู่อย่างหนึ่ง เกี่ยวกับไต...”
“พ่อครับ ผมเองก็เป็นหมอนะครับ!”
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้นด้วยความจนใจ
“ก็ได้ ๆ พ่อไม่ได้พูดอะไร!”
ซูจวิ้นได้ยินก็ส่ายหน้ายิ้มขม
เจียงเสี่ยวไป๋จุดบุหรี่ขึ้นในตอนนี้
อันที่จริงแล้วบุหรี่นี่เขาไม่ค่อยได้สูบเท่าไหร่ ครั้งแรกดูเหมือนจะเป็นการชักนำของจี้หยู
แต่บางครั้งสูบไปมวนหนึ่งก็ให้ความรู้สึกดีเหมือนกันนะ
ทำให้คนเราผ่อนคลายได้จริง ๆ
ยี่สิบนาทีต่อมา ทุกคนก็เข้าไปในห้องรับแขก เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้อยู่นิ่ง ๆ เขาใช้พลังดิบสร้างผลไม้วิญญาณขึ้นมาสด ๆ บางส่วน
ระดับไม่ได้สูงเป็นพิเศษอะไร
เป็นแค่ระดับสี่เท่านั้น
เพราะว่าพลังวิญญาณสูงเกินไป มันเกินกว่าที่คนปกติจะรับไหว
ระดับสี่พอดีเป๊ะต่างหากที่เหมาะที่สุด
เวลามาถึงตอนกลางวัน
ปู่ของซูจิ้นหยู นั่นก็คือซูเหิงก็รีบตามมาเช่นกัน ข้างกายก็มีภรรยาสี่คนมาด้วย
เจียงเสี่ยวไป๋เคยเจอมาก่อนแล้วเลยไม่ได้แปลกใจอะไร
แต่เขาที่ไม่แปลกใจ ไม่ได้หมายความว่าซูเหิงจะไม่แปลกใจ
ใช่แล้ว เมื่อเห็นว่าในห้องมีที่นั่งเต็มทุกที่ บนใบหน้าแก่ ๆ นั่นก็เต็มไปด้วยความตกใจ
แต่ด้วยความเป็นผู้ใหญ่ของเขา ปฏิกิริยากลับไวมาก รีบหยิบซองแดงออกมาแจกทันที
เมื่อทุกซองแดงเปลี่ยนกลับมาเป็นคำทักทาย “สวัสดีปู่ย่า” เสียงหัวเราะอันไพเราะของซูเหิงก็ดังออกมาโดยไม่รู้ตัว...
คืนวันนั้น