“เขา?”
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจในเวลาต่อมา
น่าจะเป็นตระกูลของคู่หมั้นผู้ล่วงลับของเฉิงหยวิ่น
อดีตผู้ว่าการฮ่องกงของฮ่องกง มีสถานะไม่ต่ำเลย
ท่ามกลางสีหน้าประหลาดใจของเขา เสียงของเฉิงหยวิ่นเงียบลงไปครู่หนึ่ง ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะถามอย่างระมัดระวังว่า “นายไม่โกรธใช่ไหม?”
“หืม?”
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงัก จากนั้นหันไปมองเฉิงหยวิ่นที่ดูตึงเครียดเล็กน้อย พร้อมรอยยิ้ม “ฉันจะโกรธทำไม?”
เฉิงหยวิ่นได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ ความตึงเครียดนั้นจึงหายไป
“เล่าต่อเรื่องเกาะฮ่องกงหมายเลขหนึ่งหน่อยสิ ไม่รู้แน่ชัดว่าเป็นตระกูลไหนเหรอ?”
เจียงเสี่ยวไป๋ถามด้วยความสงสัย
เรื่องนี้เขาสงสัยจริง ๆ
“ไม่รู้!”
เฉิงหยวิ่นส่ายหัว “ถึงขนาดมีคนเคยเดาว่า ไม่มีหมายเลขหนึ่งนี้ด้วยซ้ำ!”
“รวมถึงฉัน ก็คิดว่าไม่มีหมายเลขหนึ่งนี้!”
“งั้นเหรอ?”
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้วยิ่งประหลาดใจมากขึ้น
แต่เขากลับคิดว่าเรื่องนี้ไม่มีทางไร้ที่มา
ในเมื่อปล่อยให้มี ‘หมายเลขหนึ่ง’ ว่างไว้ เช่นนั้นมันก็ต้องมีอยู่จริง
เขายังอยากรู้เพิ่มอีก แต่เฉิงหยวิ่นก็บอกอะไรไม่ได้อีกแล้ว สุดท้ายเขาก็ได้แต่ล้มเลิก
เดินทางมาตลอด ภายใต้การนำทางของเฉิงหยวิ่น ราวหนึ่งชั่วโมง รถก็ขับขึ้นไปบนถนนภูเขาที่มีป้ายถนนส่วนบุคคล
และเมื่อถึงตำแหน่งตรงกลาง รถก็หยุดลง
ขณะที่เจียงเสี่ยวไป๋กำลังสงสัย เฉิงหยวิ่นก็กดแตรสามครั้ง
ตอนนั้นเอง เรื่องน่าประหลาดใจก็เกิดขึ้น หินก้อนใหญ่เคลื่อนที่ออกเอง และด้านในเป็นอุโมงค์ยาว