เดินผ่านสิ่งก่อสร้างนั้นไปถึงด้านใน จะเห็นว่าก่อนอื่นมีสวนขนาดใหญ่มาก
สิ่งก่อสร้างที่นี่จัดวางลดหลั่นเป็นระเบียบ
อีกทั้งล้วนสร้างด้วยไม้ งดงามด้วยกลิ่นอายโบราณ
ตลอดทางที่เดินมา ตอนนี้พอจะเห็นคนรับใช้อยู่บ้าง
และเมื่อคนเหล่านี้เห็นเฉิงหยวิ่น ต่างก็หยุดงานในมือ แล้วมองมาที่เฉิงหยวิ่นพร้อมทักทาย
จากตรงนี้พอจะเห็นได้ว่าฐานะของเฉิงหยวิ่นไม่ต่ำ
“เราจะไปไหนกันน่ะ”
เจียงเสี่ยวไป๋มองเฉิงหยวิ่นที่อยู่ข้างกายด้วยความสงสัย
“สภาหารือ!”
เฉิงหยวิ่นพูดเพียงสั้น ๆ สองคำ แล้วน้ำเสียงก็หยุดไปครู่หนึ่ง “เมื่อกี้คันนั้นเป็นรถของสกุลจี้แห่งเกาะฮ่องกง!”
“โอ้!”
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้วก็รับคำ
ตอนนี้ฝีเท้าของเฉิงหยวิ่นหยุดลง เธอแสดงท่าทีตึงเครียดเล็กน้อยพลางมองเจียงเสี่ยวไป๋ “คุณโมโหหรือเปล่า”
“เอ่อ……”
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงักไปครู่หนึ่ง มองท่าทางตึงเครียดของเฉิงหยวิ่น ก่อนอื่นก็ส่ายหัว แต่ท้ายที่สุดก็พูดด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย “อะแฮ่ม ก็แค่ มีความไม่สบอารมณ์เล็กน้อยน่ะนะ!”
เฉิงหยวิ่นฟังแล้วสีหน้าก็ยิ่งเคร่งขึ้นกว่าเดิม จังหวะที่ยังไม่ได้พูดอะไร เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ดังขึ้น “ผมว่า ตอนอยู่ข้างนอกคุณบอกผมได้นะว่าเป็นรถของสกุลจี้แห่งเกาะฮ่องกง!”
“คุณไม่พูดเอง ผมถามคุณถึงจะบอก ผมว่า… คุณไม่ค่อยไว้ใจผม!”
เจียงเสี่ยวไป๋มองเฉิงหยวิ่นอย่างเอาจริงเอาจัง “คนที่คุณชอบไม่ได้ใจแคบขนาดนั้นนะ!”
“แต่ตอนนี้ก็ใจแคบอยู่นะ!”
เฉิงหยวิ่นพูดพลางมีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า