"ฮัดชิ่ว!"
อีกด้านหนึ่ง เจียงเสี่ยวไป๋จามออกมาหนึ่งที
ใครด่าเขากันนะ?
ขยี้จมูกแล้ว เขามองหยกในมือ ก่อนจะเก็บมันไว้ชั่วคราว
ตอนนี้เรื่องสำคัญที่สุดคือการหาทางออกจากที่นี่ให้ได้
ทันใดนั้นคิ้วของเขาก็ขมวดขึ้น
ใช่แล้ว เขาสังเกตเห็นรอยแยกที่เปิดอ้าอยู่ด้านบน
ที่นี่... ทำไมถึงมีรอยแยกได้?
เจียงเสี่ยวไป๋แปลกใจ เกิดอะไรขึ้นด้านหลังกันแน่?
คิ้วขมวดเล็กน้อย ร่างทั้งร่างก็พุ่งขึ้นไป
เมื่อออกมาถึงด้านนอก เขาก็พบชิราอิชิ ซิ่วฮุ่ยที่ยังคงหมดสติอยู่ข้าง ๆ
เจียงเสี่ยวไป๋ตรวจดูอาการทันที
พอแน่ใจว่านางปลอดภัยดีแล้วจึงวางใจ
สุดท้ายลงเข็มปลุกนางขึ้นมา
ชิราอิชิ ซิ่วฮุ่ยลืมตาขึ้น ยังคงมีแววมึนงง แต่พอรู้สึกตัวชัดเจนแล้ว นางก็เห็นเจียงเสี่ยวไป๋และพูดตะกุกตะกักว่า "คุณชายเจียง ท่านไม่เป็นไรนะ?"
"ฉันไม่เป็นไร ถังชิงล่ะ?"
เจียงเสี่ยวไป๋ถามตรงๆ
ชิราอิชิ ซิ่วฮุ่ยได้ยินแล้วก็ชะงัก นางรู้ว่าถังชิงที่เจียงเสี่ยวไป๋พูดถึงเป็นใคร แต่นางส่ายหน้าทันที "ฉันถูกนางทำให้สลบ แล้วก็ไม่รู้อะไรอีกเลย!"
สีหน้าเจียงเสี่ยวไป๋เปลี่ยนไป
ผู้หญิงคนนี้หนีอีกแล้ว?
อีกอย่าง สิ่งนั้นคือความฝันหรือเรื่องจริงกันแน่?
เขารู้สึกว้าวุ่น
ถ้าเป็นเรื่องจริง...
งั้นหยกที่เขาได้มา หรือว่าจะเป็นของถังชิง?
"ที่นี่ที่ไหน?"
ชิราอิชิ ซิ่วฮุ่ยมองรอบตัวในตอนนี้ เมื่อเห็นอาวุธลอยตัวและพลังงานปฐมภูมิบางอย่าง นางก็อึ้งไป
นี่มันเหมือนกับภาพลวงตาที่นางเห็นตอนเข้าไปในถ้ำครั้งแรกไม่มีผิด
"ไปเถอะ ออกไปค่อยว่ากัน!"