"แบตหมด..."
เจียงเสี่ยวไป๋ได้แต่ถอนหายใจ
เดิมทีเขาตั้งใจจะพาซูจิ่นอวี๋ไปขับรถเที่ยวเล่นโรแมนติกกัน
นี่มันไม่เอาอ่าวเลย
ยังไงก็ต้องขับรถไป เพราะถ้าไปถึงที่นั่นแล้วยังต้องเดินเท้าอีกไกลเลย
ครุ่นคิดสักพัก จู่ๆ เขาก็ยิ้มออกมาได้ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก
...
ครึ่งชั่วโมงต่อมา มองรถที่สตาร์ตติดเรียบร้อย เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มหน้าบาน เอาสัมภาระใส่ท้ายรถ แล้วตบไหล่หลิวหมิงเบาๆ "อาจารย์ภรรยาของนายกับข้าจะกลับบ้านแล้วนะ!"
"นายช่วยล็อกประตูให้ข้าที!"
พูดพลางก็เรียกซูจิ่นอวี๋ให้นั่งเบาะคู่หน้า ก่อนขับออกไปก็ลดกระจกลง มองไปทางหลิวหมิง "จำไว้นะ...ถ้าตระกูลฉางทำอะไรเกินเลย โทรหาข้าทันที!"
หลิวหมิงพยักหน้าหนักแน่น มองรถวิ่งออกไปไกลๆ แล้วจึงขับรถตัวเองออกจากลานบ้าน สุดท้ายล็อกประตูรั้วบ้านใหญ่ก่อนจากไป
ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋พอถึงหน้าบ้านพักตากอากาศ ก็ยื่นกุญแจให้ รปภ.
รปภ. คนเมื่อวานเห็นกุญแจแล้วงงไปหมด
นี่มันหมายความว่าไง?
"ฝากไว้ที่นายก่อน คราวหน้ากลับมาข้าค่อยมาเอาคืน!"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดจบก็ขับรถออกไป
รปภ. คนนั้นยังคงงงต่อไป
โลกของคนรวย เขาไม่เข้าใจจริงๆ!
พอมาถึงถนนใหญ่ เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้รีบออกเดินทาง แต่แวะปั๊มน้ำมัน เติมน้ำมันเต็มถัง แล้วจึงพาซูจิ่นอวี๋ขับออกไป
บ้านเกิดของเขาอยู่ห่างจากตัวเมืองสองชั่วโมง ลึกเข้าไปในเทือกเขา