“ว่าไหม ฉันฟังอยู่!”
เสียงของซูจิ่นอวี๋ดังขึ้น
“จะว่าไงดีล่ะ ฉันใช้หนอนน้ำแข็งเพื่อระงับไฟหลีในร่าง ซึ่งความจริง... ฉันได้หลอมรวมหนอนน้ำแข็งเข้าไป!” เจียงเสี่ยวไป๋กล่าวอย่างเนิบนาบ
“หนอนน้ำแข็ง?”
ซูจิ่นอวี๋ค่อนข้างสงสัย “มันคืออะไร?”
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้วก็เริ่มอธิบายตั้งแต่ต้นจนจบ
โดยเฉพาะการติดต่อกับเผ่าหนอนพิษ เขาเล่าค่อนข้างละเอียด และสุดท้ายคือการหลอมรวมหนอนน้ำแข็ง
“หมายความว่า ตอนนี้นายไม่ถูกไฟหลีคุกคามอีกแล้วใช่ไหม?”
ซูจิ่นอวี๋ลุกขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ
“ก็พูดแบบนั้นไม่ได้!”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มขมขื่น “พูดให้ถูกคือดันกลายเป็นผลร้าย ต้องเจอภัยคุกคามซ้ำซ้อน!”
“ไฟหลีเกิดความเคลื่อนไหวผิดปกติ หนอนน้ำแข็งก็จะโผล่ออกมา! หนอนน้ำแข็งเกิดความเคลื่อนไหวผิดปกติ ไฟหลีก็จะโผล่ออกมา!”
“แบบนั้นนายก็ยิ่งอันตรายมากขึ้นสิ?”
คิ้วงามของซูจิ่นอวี๋ขมวดขึ้นอีกครั้ง ใบหน้างามล้ำเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
“ตามทฤษฎีแล้วใช่ แต่... เธอยังจำการทดลองครั้งนั้นได้ไหม?”
เจียงเสี่ยวไป๋เอ่ยขึ้น “ครั้งที่ทดลองฉันน่ะ!”
“แน่นอน!” ซูจิ่นอวี๋พยักหน้า
ครั้งนั้นเจียงเสี่ยวไป๋ทดลองนานเท่าไร เธอก็เป็นห่วงนานเท่านั้น
“ความจริงการทดลองครั้งนั้น ทำให้ฉันมีพลังที่สามารถควบคุมและถ่วงดุลได้แบบที่สาม!”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดจบก็แบมือ เปลวไฟสีทองขนาดเท่าหัวแม่มือเต้นระยิบระยับในมือ “ตอนนี้ฉันควบคุมได้ยังไม่มาก แต่ขอแค่มีเวลามากพอ บางทีในอนาคตฉันอาจจะควบคุมเองได้ ขจัดภัยคุกคามถึงชีวิตได้!”