“ไม่มีใครแล้วเหรอ?”
เจียงเสี่ยวไป๋มองคนด้านล่างที่ล่าช้าไม่พูดอะไร อดยักไหล่ไม่ได้
แต่เจ็ดฝ่ายน่าจะอยู่กันครบแล้วใช่ไหม?
จงเยวี่ย หวังเสี่ยวซง เตียวเล่อเล่อ จั๋วจิ้ง โหวซวง จิ้งอิน แล้วก็ผู้ชายที่เพิ่งถูกเขาตบกระเด็นไป
พูดจริง ๆ นะ ยังมันไม่เต็มที่เลย
แต่พอแค่นี้แหละ
เพียงยกมือขึ้น สายประคำเจ็ดกล่องบนเวทีก็หายวับไปพร้อมกับระลอกคลื่นมิติ
เจียงเสี่ยวไป๋เดินลงจากเวที
ตอนนั้นจิ้งอินมาถึงตรงหน้าเจียงเสี่ยวไป๋ก่อนแล้วพูดว่า “ท่านผู้ใหญ่ของเชิญคุณไปพบ หวังว่าคุณจะให้เกียรติด้วยนะคะ!”
จิ้งอินใช้คำยกย่องโดยไม่รู้ตัว
จะถามว่าทำไม
เธอก็ไม่รู้เหมือนกัน แค่รู้สึกว่าเจียงเสี่ยวไป๋กลายเป็นภูเขาลูกหนึ่งไปเสียเฉย ๆ
ภูเขาที่คนทำได้แค่มองขึ้นไป
ภูเขาที่คนไม่อาจฝืนได้
มันเกิดขึ้นเองโดยไม่รู้ตัว
“จิ้งอิน เธอเกินไปแล้วนะ พูดตามตรงเลยนะ หัวหน้าพวกเราก็เชิญคุณเหมือนกัน!” โหวซวงพูดเร็วปรื๋อ
“นายไม่ได้ประกาศว่าให้นายมันเตี้ยลงครึ่งท่อนรึไง!” จิ้งอินชำเลืองมองหมอนั่นแวบหนึ่ง
โหวซวงหน้าแดงก่ำ อ้ำอึ้งพูดอะไรไม่ออก
“สรุปว่าอย่ามาแย่งกับฉัน ระวังฉันแฉพวกนายหมด!” จิ้งอินพูดพลางมองจั๋วจิ้งกับเตียวเล่อเล่ออย่างเน้น ๆ
“งั้นข้าพูดบ้างได้ไหม?”
ผู้ชายคนที่ใช้ท่าเคลื่อนพริบตาคนสุดท้ายเดินเข้ามา หน้าบวมเป่งแล้ว
“ไม่ได้!”
จิ้งอินมองชายคนนั้นอย่างเย็นชา แล้วหันไปทางเจียงเสี่ยวไป๋ว่า “เชิญมากับดิฉัน!”
“ได้!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า