"ฟู่..."
ชายผมขาวและจิ้งอินยืนอยู่ข้าง ๆ
เมื่อได้ยินเจียงเสี่ยวไป๋บอกว่าลายมือของหัวหน้าพวกเขาไม่เอาไหน ก็เกือบกลั้นหัวเราะจนหน้าแดง
ท่านอาจารย์ของพวกเขาไม่ชอบที่สุด หากมีใครติว่าลายมือเขาแย่
ไม่คิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะกล้าหาญถึงเพียงนี้
แต่ไม่นานพวกเขาก็แปลกใจ เพราะหัวหน้าไม่ได้แสดงท่าทีโกรธแม้แต่น้อย กลับมีแววประหลาดใจฉายชัด
สายตาจ้องมองเจียงเสี่ยวไป๋ตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วเอ่ยว่า "สหาย ท่านเข้าใจหรือ?"
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่เพียงแต่จำได้ว่าเขาเขียนอะไร แต่ยังบอกชื่อรูปแบบอักษรได้ นี่ต้องเข้าใจอักษรวิจิตรจริง ๆ
"ไม่ใช่เข้าใจ แต่เก่งขั้นสุด!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มกว้าง
"มาแล้ว!"
จิ้งอินฟังอยู่ข้าง ๆ ถอนหายใจเบา ๆ
ไอ้นี่ไม่อ่อนข้อเลยจริง ๆ
ยอมรับว่าเขาเก่งจริง
แต่พู่กันกับหมึกนี่...
มันไม่ใช่สิ่งที่ฝึกกันได้ในชั่วข้ามคืน
สวี่ชุนและฮั่วเฉินไม่ได้แสดงปฏิกิริยาอะไร
ใช่ พวกเขาชินแล้ว
"เก่งขั้นสุด?"
ชายคนนั้นตาเป็นประกาย เปลี่ยนคำเรียกทันที มองเจียงเสี่ยวไป๋ "จริงเหรอพี่!"
"พูดง่าย ๆ ก็คือ ไร้เทียมทาน!" เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าหนักแน่น
"โปรดชี้แนะ!" ชายคนนั้นเอ่ยตรง ๆ
เจียงเสี่ยวไป๋ลุกขึ้นยืนตามคำพูด ค่อย ๆ เดินมาหยุดตรงหน้าบทกวีคู่ที่ชายหนุ่มเขียน "วิธีจับพู่กันยังเขินอ่อน แรงที่ควรหนักกลับเบา ที่ควรเบากลับหนัก มีแต่รูปไม่มีใจ ฝีมือห่วยสุด ๆ!"
ชายคนนั้นหน้าแดงก่ำ ขณะนั้นจิ้งอินเดินเข้ามา "พูดใครก็พูดได้ งั้นลองโชว์ให้ดูสิ!"