ในห้องน้ำ
เฉิงหยวิ่นเปิดก๊อกน้ำ ปล่อยให้น้ำไหลรดลงบนตัวของเธอ
ทุกครั้งในช่วงเวลาแบบนี้ เธอจะรู้สึกผ่อนคลายได้บ้าง
ที่ผ่านมา แค่เธอเขียนหนังสือ ก็ทำให้ตัวเองผ่อนคลายได้แล้ว แต่...ตอนนี้เธอทำแบบนั้นไม่ได้อีกแล้ว
ทุกครั้งที่เขียนหนังสือ วาดรูป ในหัวก็อดคิดถึงเจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้
นั่นก็ทำให้ทุกครั้ง เธอจะต้องจ้องมองไปที่ภาพเขียนตัวอักษรที่เจียงเสี่ยวไป๋เคยเขียนไว้
ผ่านไปก็ครึ่งวัน
พอคิดถึงช่วงเวลาต่าง ๆ ตั้งแต่ได้รู้จัก เจียงเสี่ยวไป๋ เรียนรู้ซึ่งกันและกัน จนกระทั่งเข้าถึงหัวใจ มือของเฉิงหยวิ่นก็อดวางลงบนตำแหน่งหัวใจของตัวเองไม่ได้
เธอไม่เคยเชื่อเรื่องงมงาย
แต่ตอนนี้เธอกำลังอธิษฐาน อธิษฐานให้เจียงเสี่ยวไป๋ปลอดภัย
ที่หน้าประตูห้องน้ำ พื้นที่เกิดระลอกคลื่น
ร่างของเจียงเสี่ยวไป๋ปรากฏขึ้นด้านหลังของเฉิงหยวิ่น มองดูร่างนั้น เขาไม่ได้พูดอะไร เดินเบา ๆ เข้าไป
โอบกอดหญิงสาวคนนี้จากด้านหลังโดยตรง
น้ำ เขาไม่สนใจ
ปล่อยให้น้ำนั้นชุ่มเสื้อผ้าของเขา
ส่วนเฉิงหยวิ่นที่ถูกโอบกอดอย่างกะทันหันแบบนี้ ปฏิกิริยาแรกคือการดิ้นรน แต่หลังจากดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่ง ร่างของเธอก็อ่อนแรงลง
เธอได้ยินเสียงของเจียงเสี่ยวไป๋: "ฉันกลับมาแล้ว!"
ใช่แล้ว แค่สี่คำนี้ ก็ทำให้เธอหมดแรง
บนใบหน้านั้นไม่รู้ว่าเป็นน้ำหรือน้ำตา ไหลลงมาตามแก้มไม่หยุด สุดท้ายก็หันกลับมา โอบกอดร่างนั้นแล้วร้องไห้เสียงดัง
เธอคิดเสมอว่าตัวเองเข้มแข็ง
เพราะสิ่งที่เธอประสบพบเจอมานั้น มากมายกว่าคนอื่นมาก