วันรุ่งขึ้น
ไม่รู้ว่าเพราะดินแดนวิญญาณที่เปิดขึ้นและแสงเส้นนั้นก็เปล่า ทั่วทั้งฟ้าไม่เห็นเมฆขาวแม้แต่ก้อนเดียว สายฟ้าโปร่งใสสดใสไปทั่วทุกทิศ
แสงอาทิตย์ที่สาดส่องทำให้รู้สึกสบายเหลือเกิน
ห่างออกจากเมืองไปประมาณร้อยลี้
ที่นี่ป่าไม้ค่อนข้างโปร่ง มองเห็นร่องรอยเมืองโบราณกระจายอยู่
แต่ที่เห็นก็เป็นแต่ซากกำแพงที่พังทลาย
คนกลุ่มแรกที่มาถึงที่แห่งนี้ต่างมองไปอย่างอยากรู้อยากเห็น แต่ไม่นานก็เลิกสนใจ
เพราะนอกจากสิ่งเหล่านี้ก็ไม่มีอะไรเหลืออยู่แล้ว
ต่างกับเส้นแสงและการสั่นสะเทือนของมิติที่ปั่นป่วน ซึ่งดึงดูดสายตาได้มากกว่า
ยิ่งเวลาผ่านไป ผู้คนที่มุ่งหน้ามารวมกันที่นี่ก็ยิ่งมากขึ้น
มีทั้งสายปีศาจ และสายมนุษย์
แน่นอนว่าก็มีผู้ที่ไม่ใช่สายเข้ามาดูความครึกครื้นด้วยเช่นกัน
"เทียนเหิน คราวนี้ดินแดนวิญญาณเปิด จะจับกลุ่มไปด้วยกันไหม?"
ที่มุมกำแพงที่พังทลายแห่งหนึ่ง ชายผู้สวมเสื้อคลุมยาว ศีรษะมีเขาคู่หนึ่ง พิงกำแพงแล้วพูดว่า "ทรัพยากรที่ได้ข้างใน หารกันครึ่งต่อครึ่ง!"
เมื่อคำพูดจบ ไม่ไกลจากเขา ชายในชุดดำที่นั่งสมาธิขวางไว้ก็ลืมตาขึ้น
เขามองชายเขาคู่นั้นหนึ่งครั้ง แล้วพูดเรียบ ๆ ว่า "เสียใจด้วย ฉันไม่สนใจ!"
"เฮ้!"
ชายเขาคู่นั้นยิ้มแล้วพูด "ตามที่ฉันรู้มา..."
เพิ่งจะเปิดปากได้คำเดียว เทียนเหินก็เงยหน้าขึ้นมองไปยังทิศหนึ่งแล้วถาม "ใคร?"
"หืม?"