ฮาสมองไปที่ชายต่างชาติวัยกลางคนที่โดนเฆี่ยนกระเด็นไป ใบหน้าที่ชราภาพของเขาบิดเบี้ยวจนดูน่าเกลียด
เขารู้ดีว่าครั้งนี้เขาเจอของหนักเข้าจริง ๆ แล้ว
แถมจากความเร็วในการลงมือของเจียงเสี่ยวไป๋ ฝีมือคนนี้ก็ไม่ธรรมดา
"ขอโทษด้วย คนของฉันเอง ฉันดูแลไม่ดี!"
ฮาสถอนสายตาจากชายกลางคน แล้วกลับมามองเจียงเสี่ยวไป๋ ก่อนจะพูดออกมาแบบนั้น
ครั้งแรก!
จริง ๆ แล้วเป็นครั้งแรกที่เขาอึดอัดขุ่นเคืองขนาดนี้
ไม่มีทางเลือก เขามองไม่ทะลุเจียงเสี่ยวไป๋ตรงหน้า และจับทางคนนี้ไม่ถูก ดังนั้นครั้งนี้เขาจึงเลือกเสียทีเอง
แต่เขาพูดจบเพียงไม่ทันไร เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ดังขึ้น: "พูดแบบนี้มันก็ไม่สนุกแล้วสิ!"
พลางพูด เจียงเสี่ยวไป๋ก็ชี้ไปยังผู้ในลำดับราวยี่สิบกว่าคนข้างหลัง: "นายรวบรวมคนมาตั้งกองทัพดูโชว์แบบนี้ ถ้าจบแค่นี้มันก็ไม่มันส์สิ"
"ฉันช่วงนี้ไม่รู้เป็นอะไร ชอบฟังถ้อยคำที่แข็งกร้าวมาก ๆ เลย..."
"ไม่อย่างนั้น... ปากแกก็แข็งขึ้นหน่อยสิ?"
ฮือ...
คำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ทำให้อาวุโสแห่งสถาบันสาขาหลายคนสูดลมหนาวเข้าปอดพร้อมกัน
ตอนนี้พวกเขาถึงได้รู้ว่า เจียงเสี่ยวไป๋สั่งให้ผู้ในลำดับมานี่ ไม่ได้เพื่อให้ฮาสเรียกชื่อตามที่ว่า แต่เพื่อมาดูโชว์?
นี่!
ขณะที่ตะลึงงัน พวกเขาก็ยอมรับในตัวเจียงเสี่ยวไป๋ อาจารย์ศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้อย่างสนิทใจ
การใช้กลับกัน!
พวกเขาคิดไม่ถึงจริง ๆ!
แมวเก้าหางหัวเราะขึ้นมา
เรื่องที่คนอื่นทำไม่ได้ สำหรับเจียงเสี่ยวไป๋แล้ว มันก็แค่เรื่องปกติทั่วไปเท่านั้น
ส่วนผู้ในลำดับที่ยืนดูรอบ ๆ ก็ตื่นตะลึงกันเต็มอก