คำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ทำให้ฟางฟู่ ทังชิงซุย และคนอื่นๆ ชะงักไปพร้อมกัน
จินหาวที่เอ่ยปากพูดขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัวและพบว่าคนพูดเป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง
เขาหัวเราะออกมาทันที “ฆ่าฉัน? แกเป็นตัวอะไร? ไม่งั้น... ลองฆ่าฉันดูไหม?”
เขาแซ่จิน!
แค่คำเดียวนี้ ต่อให้เป็นฟางฟู่ก็ทำอะไรเขาไม่ได้
เจียงเสี่ยวไป๋?
ไอ้หมอนี่เขาจะไปยี่หระอะไร?
โหลวหยางที่ยืนดูอยู่ด้านข้างได้แต่ถอนหายใจในใจ
จินหาวนี่ต้องเจอดีแน่
อย่างที่เขาคิดไว้ เจียงเสี่ยวไป๋เคลื่อนไหวในชั่วพริบตา พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ดังขึ้นว่า “อืม ในเมื่อนายพูดงั้น ก็ลองดูหน่อย!”
“พวกแกสองคน ไปฆ่ามันให้ฉันที!”
เสียงของจินหาวเต็มไปด้วยคำด่า แต่พอพูดจบ เขากลับรู้สึกเย็นวาบที่ลำคอ
พอรู้สึกถึงของอุ่นๆ มือของเขาก็รีบกุมคอไว้ กวาดตามองดูก็เห็นว่าเป็นคราบเลือด
“ฉันบ้ารึเปล่า?”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มมองจินหาว
ส่งนาฬิกา?
ที่นี่อาจเป็นของต้องห้าม
แต่ที่ฝั่งพวกเขาก็เหมือนกัน
เขาเคยเห็นคนรังแกกัน แต่ไม่เคยเห็นรังแกกันได้ถึงขนาดนี้
อีกฝ่ายภูมิหลังไม่ธรรมดา?
คนอื่นอาจจะสนใจบ้าง
แต่น่าเสียดาย... เขาไม่เห็นหัวด้วยซ้ำ!
จะเป็นใครก็ช่าง
ทำไปก่อนแล้วค่อยว่า!
“พวกแกสองคนไม่ขยับกันเลย รีบไป...”
จินหาวหันไป จะให้ชายชราสองคนนั้นฆ่าเจียงเสี่ยวไป๋ แต่พอหันกลับไป ก็พบว่าชายชราทั้งสองนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นแล้ว