"นี่มัน..."
ฟางฟู่ยืนมองทั้งสามที่กำลังซัดไม่ยั้งอยู่ข้าง ๆ อ้าปากค้าง
เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
เขาเป็นถึงหัวหน้าสาขาก็จริง
แต่ทั้งสามให้เกียรติเขามากเกินไปหรือเปล่า
ไม่ว่าจะยังไง ฉานสงก็เป็นถึงประธานสมาคมล่าอสูรนะ
นี่...นี่จะให้เขาทำยังไงดี!
เจียงเสี่ยวไป๋มองดู แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
ที่จริงเมื่อมองทั้งสามคน เขาก็นึกถึงปรมาจารย์ทั้งห้าของตน
ในใจรู้สึกสะเทือนใจอยู่บ้าง
แต่ที่ต่างจากทั้งสามก็คือ ปรมาจารย์ทั้งห้าของเขาน่ะหวงลูกศิษย์จริงจัง
ทั้งสามคงเข้าใจผิดว่าเขาเป็นหมอระดับเก้า เลยทำเช่นนี้
แต่ถึงอย่างไร
ในใจเขาก็รู้สึกขอบคุณมาก
ส่วนโหลวหยางก็ยืนอึ้งค้าง
เขามีความคิดเดียวคือ เรื่องนี้พูดออกไปใครจะกล้าเชื่อ?
ส่วนฟางเสี่ยวฉีก็อ้าปากค้าง ก่อนจะเม้มปากแล้วหัวเราะออกมา
เธอพอจะเข้าใจอะไรบางอย่าง...
ผ่านไปสิบนาทีกว่า ๆ ทั้งสามที่ต่อยตีอยู่นานแสนนานก็เหนื่อยจนต้องถอยกลับไป
"รีบไสหัวไปซะ!"
ทังฉิงซุยมองฉานสงอย่างเกรี้ยวกราด "อย่าให้ข้าเจอแกอีก ไม่งั้นเจอทีตีที!"
ฉานสงหน้าบวมตาปูดแทบจะร้องไห้
สุดท้ายกวาดตามองไปทางเจียงเสี่ยวไป๋และฟางฟู่ก่อนจะจากไปอย่างรวดเร็ว
แววตาเต็มไปด้วยความแค้นเคือง
เจียงเสี่ยวไป๋คือแทงก์ด่านหน้า!
ฟางฟู่คือซัพพอร์ต!
สามตานี่ คนหนึ่งเป็นมือยิง คนหนึ่งเป็นเมจ แถมอีกคนยังเป็นคนป่าอีก!
เฮือก เจ็บจัง...
พ่อเจ้าสิ!
สุดยอด!
ข้าจำไว้แล้ว!
เมื่อฉานสงเดินกะโผลกกะเผลกออกไปอย่างรวดเร็ว ฟางฟู่ก็กระแอมขึ้นครั้งหนึ่ง มองไปทางทังฉิงซุย พลางกล่าวอย่างอึกอักว่า "ตาเฒ่าทัง เมื่อกี้ขอบคุณมากที่ให้เกียรติ!"