"นายไปกับเขาเถอะ ทางนี้พวกเราพอป้องกันตัวเองได้!"
มองดูหนานเอียนที่กำลังโมโห ผู้อาวุโสของชนเผ่าไท่หลิงคนหนึ่งพูดยิ้ม ๆ อย่างจนใจ
นอกประตูไป ก็เป็นอีกดินแดนหนึ่ง
มีชื่อว่าดินแดนศาลเจ้าหมาน
เป็นดินแดนสุดท้ายของที่นี่ด้วย
ตามบันทึกชนเผ่าของพวกเขา หากกู่หมานผ่านที่นี่ไปได้ ก็สามารถเข้าสักการะศาลเจ้า รับวิชายุทธขั้นสูงของชนเผ่าหมานได้
ดังนั้น เมื่อเทียบกับทางนี้ ข้างในจะยิ่งอันตรายมากขึ้น
ทหารแกะสลักทั้งหมดเป็นระดับจ้าวแกะสลัก
ส่วนความแข็งแกร่งระดับจ้าวแกะสลัก ถ้าคิดเทียบกับมนุษย์แล้ว อย่างน้อยก็ถึงขั้นเซิ่ง
หนึ่งตัวอาจไม่เป็นไร
แต่สิบตัวล่ะ ร้อยตัว หรือแม้แต่พันตัวล่ะ?
ความอันตรายขนาดนั้น พอจะจินตนาการได้
อีกอย่าง ที่คอยรักษาการณ์ในดินแดนศาลเจ้าหมาน ยังมีราชาแกะสลักระดับจักรพรรดิ์อีก!
อยากจะข้ามผ่านไป ก็ต้องอดทนอยู่นานแค่ไหนกว่าจะผ่านได้
ส่วนชนเผ่าไท่หลิงของพวกเขา ฝึกพลังภายนอก ในทางทฤษฎีสามารถกดพวกทหารแกะสลักได้บ้าง
เจียงเสี่ยวไป๋ฝีมือไม่ธรรมดา
ถ้าเสริมด้วยหนานเอียนคอยช่วย บางทีอาจจะบุกเข้าไปได้ลึกกว่านี้ก็ได้
"ผู้อาวุโส ท่านทั้งหลายระวังตัวด้วยล่ะ!"
หนานเอียนตอบรับในที่สุด เท้าเหยียบเบา ๆ ร่างก็ตามไปติด ๆ
หลังจากหนานเอียนจากไป ผู้คนที่นี่ก็หลับตาลงและปรับสภาพร่างกายกันต่อ
อีกด้านหนึ่ง
เจียงเสี่ยวไป๋หลังจากเข้าไปข้างใน ก็สัมผัสได้ว่าที่นี่แตกต่างออกไป
บันไดยาวทอดขึ้นสู่ที่สูง