"โอ้ งั้นก็จำให้ดีแล้วกัน!"
ชายชราได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ยิ้ม เอามือไพล่หลังเดินจากไป
จำเขา?
น่าขำ!
คนคนนี้กล้าไปที่ตำหนักหลบซ่อนโลกหรือ?
ต่อให้กล้าไป แล้วจะทำอะไรได้?
ตอนนั้นประตูของเครื่องจักรก็ปิดลง พร้อมกับระลอกคลื่นในอากาศที่แผ่กระจาย วินาทีต่อมาก็หายไปต่อหน้าพวกเขา
"กลับไปรอเถอะ!"
คนที่ดูแลการขึ้นเครื่องกวาดตามองเจียงเสี่ยวไป๋
ตู้เทียนฉือมองแล้วพูดว่า: "ท่านพี่ใหญ่..."
เขาไม่ได้รู้สึกอะไร
แต่เจียงเสี่ยวไป๋หยิ่งในศักดิ์ศรี และตัวเองยังเป็นถึงปรมาจารย์ เขากังวลว่า...
"ไปเถอะ กลับไปรอก่อน!"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น
ตู้เทียนฉือพูดไม่ผิด ถ้าลงมือจริง สุดท้ายเขาเองก็ไม่เป็นอะไร
แต่มันจะทำให้เสียเวลามากขึ้นแน่
"เสี่ยวไป๋จื่อ ไว้กลับไปที่ตำหนักหลบซ่อนโลก จัดการตาเฒ่านี่ให้สิ้นซาก!"
แมวเก้าหางหัวเราะฮิฮิอยู่บนไหล่ของเจียงเสี่ยวไป๋
อาจเป็นเพราะภาพนี้ สำหรับคนอื่นดูไม่มีอะไร
แต่สำหรับมันไม่เหมือนกัน
มันรู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋คือเจ้าตำหนักหลบซ่อนโลกนะ
และยังมีคำสั่งเจ้าตำหนักติดตัว
ดังนั้นสำหรับมัน ละครเรื่องนี้ดูสนุกดี
กลับมาที่ห้องพัก
หลายคนนั่งรออย่างอดทน
ตอนนี้เขาได้สอบถามแล้ว ถึงได้รู้ว่า ไม่ต้องพูดถึงตำหนักหลบซ่อนโลกที่คัดคนออก แม้แต่ในกลุ่มอิทธิพลระดับล่างก็มีเกิดขึ้น
ดังนั้นครั้งนี้พวกเขาไม่ได้บังเอิญ
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า ไม่พูดอะไรอีก
สี่สิบนาทีต่อมา เมื่อเสียงที่ว่างเปล่าดังขึ้นอีกครั้ง เจียงเสี่ยวไป๋และคนอื่นๆ ถึงได้ขึ้นยานบินได้อย่างราบรื่น