“ตาเฒ่าเอ๊ย แกจีบผู้หญิง แต่ใช้ฉันเป็นโล่เนี่ยนะ!”
อูชิงจู๋ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นเต็มไปด้วยความโกรธ
“ใค… ใครบอกว่าแก…”
คนแก่หน้าแดงก่ำ ก่อนจะตวาดใส่อูชิงจู๋เป็นครั้งสุดท้าย: “เด็กน้อย แกมันไม่รู้เรื่องอะไรเลย!”
“ฉัน… แกจะปล่อยฉันออกไปมั้ย ถ้าไม่ปล่อย ก็อย่ามาโทษนะถ้าฉันจะทำลายสวนยาของแกให้ราบคาบ!” อูชิงจู๋พูดอย่างเดือดดาล
“ก่อนจะมา ข้าได้ผนึกสวนยาอื่นๆ ไว้หมดแล้ว!”
จู่ๆ คนแก่ก็เผยรอยยิ้มออกมา
อูชิงจู๋ชะงักไป
“ฮ่าๆ!”
คนแก่หัวเราะเสียงดังลั่นจากไป
“เฮ้ย ตาเฒ่า บนตัวแกล่ะมีแมลงด้วยนะ!”
เสียงของอูชิงจู๋ดังขึ้น
คนแก่ได้ยินดังนั้น สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย รีบถอดเสื้อคลุมออกมาตรวจดู
หลังจากแน่ใจว่าไม่มีจริงๆ ก็ถลึงตาใส่อูชิงจู๋อีกครั้ง กำลังจะหมุนตัวจากไป แต่ก็นึกอะไรขึ้นมาได้: “จริงสิ อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเกิดของข้าแล้ว ถ้าเจ้าเรียบร้อยหน่อย ตอนนั้นของขวัญที่ส่งมา ข้าจะให้เจ้าเลือกสักสองสามชิ้น!”
“ฉันจะเอาทั้งหมด!”
อูชิงจู๋เอ่ยขึ้น
“ฝันไปเถอะ!”
คนแก่ถลึงตาใส่อูชิงจู๋ แล้วก็จากไป
อูชิงจู๋มองแผ่นหลังของคนแก่ มุมปากอดไม่ได้ที่จะยกขึ้น จากนั้นในแววตาก็มีประกายสั่นไหว: “แกไม่ให้ฉันลงไป งั้นฉันก็จะอยู่ที่นี่รออาจารย์เจียงมา!”
“ไม่ได้จริงๆ ก็ค่อยหนีออกไปในวันเกิดแกนั่นแหละ!”
ระหว่างที่พูด ดวงตาของอูชิงจู๋ก็เต็มไปด้วยแววตารอคอย
หลังจากที่นางออกจากการฝึกฌานและรู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋เคยตามหานางถึงสองครั้งทั้งในและนอกเขตแดน นางก็ร้อนใจขึ้นมา