วันรุ่งขึ้น
เจียงเสี่ยวไป๋ลืมตาตื่นตั้งแต่เช้าตรู่
เปิดม่าน มองดูทิวทัศน์ด้านนอก สูดหายใจลึก
งานชุมนุมสมาพันธ์ศิลปิน
เริ่มขึ้นแล้ววันนี้!
ยกข้อมือดูเวลา ห้าโมงครึ่ง
ตื่นเร็วไปเหรอ?
หันกลับไป เขาเก็บข้าวของง่าย ๆ พอถึงหกโมง ก็มีเสียงเคาะประตู พนักงานคนหนึ่งเคาะประตูเดินเข้ามา
หลังจากวางอาหารเช้าลงแล้ว เธอมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋พลางพูดว่า “คุณเจียง เจ้านายของฉันบอกว่า ให้คุณไปที่ห้องหนังสือของเขาหลังทานอาหารเสร็จ!”
พูดจบ พนักงานมีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย
เดิมทีเธอคิดว่าตอนเช้าตรู่ขนาดนี้ เจียงเสี่ยวไป๋คงยังไม่ตื่น แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายไม่เพียงตื่นแล้ว ยังจัดการตัวเองเรียบร้อยด้วย
หลังจากพนักงานออกไป เจียงเสี่ยวไป๋ก็ลงมือทานอาหารเช้า
ผ่านไปสิบกว่านาที เจียงเสี่ยวไป๋ตบท้องแล้วเดินลงไปชั้นล่าง
เมื่อเขามาถึงห้องหนังสือของหานจื่อฟู่ที่ชั้นหนึ่ง ก็พบว่าไม่ใช่แค่หานจื่อฟู่เท่านั้น จวงปินและเมิ่งเซินก็อยู่ด้วย
“งานชุมนุมสมาพันธ์ศิลปิน หมดเขตรับแปดโมง ฉะนั้นต้องเข้าสถานที่ก่อนแปดโมง!”
หานจื่อฟู่ไม่พูดพล่าม พูดขึ้นตรง ๆ “เพราะงั้นออกเดินทางแต่เช้า ถึงโน่นแล้ว ถ้ามีเรื่องอื่นอีก ก็จัดการเฉพาะหน้าได้ทันท่วงที!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าเล็กน้อย
“โอ้ ใช่แล้ว!”
หานจื่อฟู่มองเจียงเสี่ยวไป๋พลางถาม “ตอนนี้สภาวะจิตใจของนายเป็นยังไง?”
“อยู่กับตัวตลอด!” เจียงเสี่ยวไป๋เผยรอยยิ้ม
“งั้นก็ดี!”
หานจื่อฟู่พยักหน้าพลางลุกขึ้น เดินนำออกไปข้างนอก “ไปกัน ฉันไปส่งนาย!”
จวงปินกับเมิ่งเซินเห็นดังนั้นก็เดินตามไปด้วย