ชั้นสี่ยังคงเงียบสงัด
ภายในเขตชั้นนอกก็ยังคงความเงียบไว้เช่นกัน สายตาทุกคู่จับจ่ออยู่ที่เจียงเสี่ยวไป๋
เหมือนกลับมาเป็นสภาพเดิมอีกครั้ง
ไม่มีใครกล้าขยับ ไม่มีใครกล้าเอ่ยปาก
ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็มีแต่สีหน้าอึดอัดใจ
คนที่ชื่อวาตานาเบะนี่ลึกลับเกินไปแล้ว
ก่อนหน้านี้กับเผ่ากู่หลิง
ตอนนี้ก็กับปีศาจหมาน
เป้าหมายที่แท้จริงของเขาคืออะไรกันแน่?
ขณะที่เขากำลังใคร่ครวญ หนานเอียนที่อยู่ข้าง ๆ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเทเหล้าใส่แก้วถวายเจียงเสี่ยวไป๋หนึ่งแก้ว
"ขอบใจ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ได้สติ นั่งลงที่เดิม ยกแก้วขึ้นแล้วดื่มจนหมดในคำเดียว
ชั่วขณะนั้น ทุกคนที่อยู่ในที่ก็หันมามองเจียงเสี่ยวไป๋ที่กำลังดื่มอยู่ลำพังอีกครั้ง
ดูลึกลับแปลกตาจริง ๆ แต่กลับไม่มีใครกล้าเผ่นออกไป
นานจนนานเลย เจียงเสี่ยวไป๋เองถึงได้นึกอะไรขึ้นมาได้ วางแก้วลง เงยหน้ากวาดสายตารอบ ๆ แล้วกล่าวว่า "วันนี้ก็เท่านี้แล้วกัน!"
พูดจบ เขาก็หยุดเสียงครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ "แต่เรื่องที่แดนปีศาจกดขี่ข่มเหงมนุษย์ ข้าไม่อยากเห็นมันซ้ำรอยอีก!"
"มิฉะนั้น ฝ่ายเราไม่รังเกียจจะเปิดสงครามกับพวกเจ้าทุกเผ่าปีศาจโดยตรง!"
ท้ายประโยค น้ำเสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ก็กลับมาแข็งเยือกเย็นอีกครั้ง
เสียงจบลง บรรดาปีศาจในที่นั้นต่างรู้สึกถึงการสั่นสะเทือนขึ้นในจิตใจ ต่างก้มหน้าเงียบงันไม่กล้าเอ่ยปาก
ใครจะกล้าอีกล่ะ?
"ส่วนเผ่ากระดูกปีศาจ!"
น้ำเสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้นอีกครั้ง สายตามองไปยังทิศของเผ่ากระดูกปีศาจ
ผู้เฒ่าขั้นจักรพรรดิทั้ง 9 คนของเผ่ากระดูกปีศาจสีหน้าเปลี่ยนไปพร้อมกัน แล้วก้มตัวลงทันที
โดยเฉพาะผู้นำคนนั้น ที่เอ่ยขึ้นโดยตรงว่า "เผ่ากระดูกปีศาจขอเรายอมติดตามท่าน โปรดให้อภัยความโง่เขลาของพวกเราที่ผ่านมาด้วย!"