“อะ...”
เมื่อเห็นเจียงเสี้ยวไป๋เปิดปาก หนานซานก็ไม่กล้าขัดใจ สุดท้ายมองเจียงเสี้ยวไป๋แล้วก้มกราบอย่างเคารพ “ได้ ท่านมันจู้ แล้ว...แล้วลูกสาวข้า...ลูกสาวผมฝากไว้กับคุณด้วยนะ!”
พูดจบ ยังไม่ลืมหันไปเขวี้ยงตาลูกสาวตัวเองหนึ่งครั้ง
หนานเอียนไปขอใครก็ไม่มีใครเห็นด้วย แต่บังเอิญที่เจียงเสี้ยวไป๋เป็นข้อยกเว้น
ส่วนหนานเอียนเห็นว่าบิดายอมปากเปลือย ก็แอบถอนหายใจโล่งอกอยู่ด้านหลัง
“เอียนเอ๋ย อยู่ที่นี่ต้องฟังคำสั่งของท่านมันจู้ให้ดี ห้ามทำตามอารมณ์ตัวเองเด็ดขาด!”
เสียงของหนานซานดังขึ้นอีกครั้ง มองหนานเอียนแล้วกล่าวอย่างจริงจัง
“รับทราบแล้วค่ะพ่อ!”
หนานเอียนตอบรับอีกครั้ง
หนานซานอยากพูดอะไรต่อ แต่สุดท้ายก็ส่ายหัว
จริง ๆ ก็ไม่มีอะไรจะสั่งสอนแล้ว
ด้วยฝีมือของเจียงเสี้ยวไป๋ แม้ดินแดนกู่เจียจะอันตรายสุดขีด แต่การปกป้องลูกสาวเขาก็สบายเกินเหลือเฟือแน่นอน
“อ้อ หนานซานผู้นำตระกูล ที่สาขามีคนสามคนจากศาลาล่าปีศาจแห่งแดนตะวันออกอยู่ ระหว่างทางกลับก็แวะรับพวกเขากลับไปด้วยเลย!”
เจียงเสี้ยวไป๋พูดจบ ก็ให้หนานเอียนตามหาอีกสองคนของลำดับที่เหลือในภัตตาคารออกมา
จะเห็นได้ว่า เมื่อสองคนนั้นเดินมาถึงชั้นสี่ แล้วมองเจียงเสี้ยวไป๋ ตาแทบลงไปด้วยความขอบคุณ
พวกเขาทำงานอยู่ชั้นสาม
แม้จะมองไม่เห็นสถานการณ์ที่ชั้นบนสุดชัด ๆ แต่พวกเขาก็รู้ว่าคนที่ช่วยพวกตนไว้คือเจียงเสี้ยวไป๋
สุดท้ายอีกสองคน ตามคำสั่งของเจียงเสี้ยวไป๋ ก็เดินตามเหล่าสุดยอดฝีมือแห่งดินแดนกู่เจียออกจากที่นี่ไป