"ผม...ผมไม่เชื่อว่านายคือซูเสี่ยวไป๋!"
เสียงแหบพร่าของคนสวมเสื้อคลุมดังขึ้น
แม้ปากจะไม่ยอมรับ แต่สายตาที่มองเจียงเสี่ยวไป๋เปลี่ยนไปแล้ว แฝงความร้อนรุ่ม: "ฉันต้องการการพิสูจน์!"
"พิสูจน์?"
เจียงเสี่ยวไป๋ครุ่นคิด แล้วมองไปที่แมวเก้าหางบนไหล่
"มันไม่ได้!"
คนสวมเสื้อคลุมมองแมวเก้าหางแล้วพูด: "ในจงโจว คนที่มีสัตว์เลี้ยงระดับจักรพรรดิขึ้นไปมีเยอะแยะ!"
"ให้ตายเถอะ!"
แมวเก้าหางร้องอย่างแปลกใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ
จริงๆ แล้วมันเพิ่งจะคิดจะพูดอะไรบางอย่าง
ไม่คิดว่าคนผู้นี้จะระวังตัวขนาดนี้
เจียงเสี่ยวไป๋ก็จนใจเหมือนกัน แต่ไม่นานเขาก็นึกอะไรออก ยกมือขึ้น ผลไม้หนึ่งผลก็ถูกสร้างขึ้นในมือ
คนสวมเสื้อคลุมเห็นภาพนั้น แววตาร้อนรุ่มยิ่งขึ้น พูดว่า "ผมชื่อเฉินฟาน ลำดับรองอันดับสองแห่งจงโจว ขอคารวะท่านเซิ่งซือ!"
พูดจบ เขาก็ถอดเสื้อคลุมออก
ดูอายุสามสิบกว่าๆ
ใบหน้าซีดเซียว และมีรอยแผลเป็น
เจียงเสี่ยวไป๋รับคำ แล้วให้เขานั่งลงใหม่ ก่อนจะพูดว่า "เล่าความคิดของนายมาสิ!"
"ก่อนหน้านี้ผมอยากขอที่พึ่งระยะยาว!"
เฉินฟานมองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูด: "แต่เมื่อนายเป็นซูเสี่ยวไป๋ ผมเปลี่ยนใจแล้ว ผมไม่ต้องการที่พึ่งระยะยาว ผมมีข้อเรียกร้องเดียว นายฆ่าเขาซะก็พอ!!"
พูดจบ สายตาเฉินฟานเต็มไปด้วยความเกลียดชังไร้ขอบเขต
แม้แต่ตอนพูด ร่างกายก็สั่นเทา