บังเอิญ?
มองเป้ที่ตกลงมาตรงหน้า หวังเชี่ยนเชี่ยนอึ้งไปก่อน จากนั้นใบหน้าก็แดงก่ำ ถึงขั้นลามไปถึงใบหูอย่างรวดเร็ว
ไม่สิ หมอนี่มันแกล้งหลับชัด ๆ!
สุดท้ายเธอกัดริมฝีปากแดง สูดหายใจลึก ๆ สองสามครา ปลอบใจตัวเองว่า ยังไง...ยังไงก็ไม่ใช่ครั้งแรกแล้ว!
พอคิดได้แบบนี้ เธอกลับผ่อนคลายลง หยิบเสื้อผ้าจากเป้มาใส่ แล้วนั่งยอง ๆ ริมลำธาร ซักเสื้อผ้าที่เพิ่งถอดออก
เมื่อซักเสร็จและพาดไว้บนต้นไม้ เธอถึงถอนหายใจโล่งอก เดินย่องเบา ๆ มาข้างเจียงเสี่ยวไป๋
วางเป้ลงแล้ว หวังเชี่ยนเชี่ยนมองเจียงเสี่ยวไป๋ ลังเลเล็กน้อย ก่อนซบไหล่เขา
แต่ตอนนั้นเอง เจียงเสี่ยวไป๋ยกมือขวาขึ้น หวังเชี่ยนเชี่ยนทั้งตัวจึงซบลงในอ้อมแขนของเขา
หวังเชี่ยนเชี่ยนยกมือขึ้น อยากจะหยิกเจียงเสี่ยวไป๋สักที
แต่สุดท้ายก็เลิกล้ม หลับตาลง พักผ่อนในอ้อมกอดของเจียงเสี่ยวไป๋
……
คืนนั้นไม่มีเรื่องใด
วันรุ่งขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋ยังคงลืมตาขึ้นแต่เช้าตรู่
เห็นหวังเชี่ยนเชี่ยนนอนหลับสบายจึงไม่รบกวน หยิบแผนที่ที่อูชิงจู๋วาดไว้ขึ้นมา
สัญลักษณ์ถัดไปวาดง่ายมาก เป็นรูปบ้านหลังหนึ่ง ข้าง ๆ เขียนคำว่า สิ้นสุด
ดูจากระยะทางแล้ว พวกเขาน่าจะถึงตอนเที่ยง
เจ็ดโมงกว่า หวังเชี่ยนเชี่ยนค่อย ๆ ตื่นขึ้น ลืมตาแล้วนั่งตัวตรง
เจียงเสี่ยวไป๋หยิบผลไม้ที่เหลือจากเมื่อวานออกมาจากเป้ ยื่นให้หวังเชี่ยนเชี่ยน