หนึ่งชั่วโมงต่อมา
หยวนอวิ้นก็นอนคว่ำหน้าหลับไปตรงนั้น
เจียงเสี่ยวไป๋มองดูแล้วก็อดยิ้มไม่ได้
คืนนั้น
เขาไม่ได้ทำอะไร แค่กอดหยวนอวิ้นนอนพักผ่อนตลอดทั้งคืน
บริสุทธิ์ผุดผ่องแบบนั้น
แต่พูดตามตรง ความรู้สึกของการได้กอดกันไว้ มันก็ค่อนข้างสบายอยู่หรอก
และระหว่างคนสองคน การโอบกอดกันแบบนี้ ยังมีความรู้สึกอีกอย่างหนึ่งที่บรรยายไม่ถูก
ราวกับเป็นภาพลวงตา แต่ก็จริงแท้
วันรุ่งขึ้น
ตอนที่หยวนอวิ้นตื่นขึ้นมา ยังรู้สึกมึนงงอยู่เล็กน้อย
แต่ไม่นานเธอก็ได้สติขึ้นมา สิ่งแรกที่รู้สึกคือตัวเองกำลังซบอยู่ในอ้อมแขนของเจียงเสี่ยวไป๋
นอกจากนี้ เธอยังพบว่าเสื้อผ้าของตัวเองไม่ได้ถูกถอดออก
ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็คิดถึงเรื่องที่เมื่อคืนเจียงเสี่ยวไป๋ช่วยเธอนวดได้เอง
สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้น พอเห็นเจียงเสี่ยวไป๋กำลังมองมาที่เธอ ก็งงไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยคำว่า 'ขอบคุณ' ออกมาเบา ๆ
"แค่ขอบคุณอย่างเดียวไม่ได้นะ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มบาง ๆ
หยวนอวิ้นฟังแล้วหันหน้าหนี จากนั้นก็หันกลับมา เหมือนแมลงปอแตะผืนน้ำ เป็นฝ่ายลงไปหอมแก้มเจียงเสี่ยวไป๋หนึ่งที
หลังจากจูบแล้ว บางทีอาจจะเพราะเขินอายอยู่ เธอจึงรีบลงจากเตียงไปก่อน แล้วไปล้างหน้าล้างตา
เจียงเสี่ยวไป๋มองตามแผ่นหลังของหยวนอวิ้น แล้วก็เดินตามลงไป
เมื่อทั้งสองล้างหน้าล้างตาเสร็จ เจียงเสี่ยวไป๋หันไปทางหยวนอวิ้นแล้วพูดขึ้นก่อนว่า "วันนี้ฉันเตรียมจะออกไป สักหน่อยจะไปสถาบันศักดิ์สิทธิ์!"
หยวนอวิ้นได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ไม่ได้แปลกใจอะไร พยักหน้ารับเบา ๆ