โครม!
เสียงกระแทกพื้นทื่อๆ ดังขึ้น ทำเอาคนในที่นั้นได้สติ
เมื่อเห็นจูซินที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ไร้ซึ่งลมหายใจ สีหน้าทุกคนก็เปลี่ยนไปทันที
เมื่อกี้...
เกิดอะไรขึ้น?
ความรู้สึกที่ได้คือเหมือนกับว่า จูซินพุ่งเข้าไปให้เจียงเสี่ยวไป๋บีบคอตายเองยังไงอย่างนั้น
เฉียนหยางกระเดือกขึ้นลง
เขาคิดไว้แล้วว่าจูซินจะถูกจัดการให้จบ แต่ไม่คิดว่าจะเร็วกว่าจัดการให้จบอีก...
สมกับเป็นผู้ตรวจการ!
จัดการตรงๆ เข้าใจง่าย ไม่ให้โอกาสอีกฝ่ายได้หายใจหายคอเลยแม้แต่น้อย!
เด็ดขาด!
เมื่อได้สติ เขาเลี่ยงการพูดจาออกนอกลู่นอกทาง ปรบมือแล้วเปลี่ยนเรื่องว่า "เอาล่ะ เรื่องจบแล้ว ทุกคนมาทางนี้หน่อย ผมมีเรื่องจะพูด..."
หือ?
คนที่อยู่ตรงนั้นงงกันหมด
อะไรกัน?
พวกเขาคิดว่าเฉียนหยางจะพูดอะไรสักสองสามคำเกี่ยวกับเรื่องนี้
อย่างน้อยก็ทำสีหน้าเปลี่ยนไป แล้วด่าเจียงเสี่ยวไป๋สักหน่อย
แต่...เฉียนหยางดูจะไม่มีทีท่าอย่างนั้นเลย
นี่หมายความว่ายังไง?
แปลว่าเฉียนหยางเองก็รู้อยู่แล้วว่ามันจะจบแบบนี้
ชั่วขณะนั้น ทุกคนขนลุกซู่ไปตามๆ กัน
ลวี่โหมวหรี่ตาลง ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ไอ้นี่มันเป็นใครกัน?
ไม่ใช่กองลาดตระเวนหรอกเหรอ?
หรือว่าเป็นคนมาจากเมืองเขต?
กองลาดตระเวนนั่นก็แค่ชื่อบังหน้าปิดบังสถานะเท่านั้น?
ตอนนี้ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่คิดแบบนี้
ซ่งเหลียนสามคน สีหน้าเปลี่ยนไป