"ส่งให้?"
ชายชราผมขาวมองดูยานั้นด้วยสีหน้าแปลกประหลาด
จากนั้นรอยยิ้มก็ผุดขึ้น เขาไม่ได้รีบร้อนจะหยิบยา แต่เอ่ยถามว่า "เจ้ารู้จักข้าหรือ?"
"ท่านเป็นใคร?"
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินคำพูดของชายชรา ก็ย้อนถามกลับ
ชายชราผมขาวตะลึงไปอีกครั้ง ก่อนจะหัวเราะอย่างอารมณ์ดี มองดูยานั้นแล้วพูดว่า "เอาล่ะ ถือว่าข้าเป็นหนี้บุญคุณเจ้าคนหนึ่งก็แล้วกัน!"
พูดจบ ชายชราผมขาวก็ยกมือขึ้น คว้าไปทางยานั้น
ตราประทับปรากฏขึ้นในขณะนั้น
แต่ในวินาทีที่ชายชราผมขาวแตะต้อง ตราประทับกลับกางออกในทันใด ท่ามกลางระลอกคลื่น มือนั้นทะลุเข้ามา กำยานั้นไว้ในกำมือ
และในขณะนั้นเอง ชายชราผมขาวจึงได้สัมผัสได้ว่ายานั้นไม่ธรรมดาเพียงใด
ถูกเขาบีบไว้ในมือ กลับมีทีท่าจะดิ้นรนหลุดออกไปได้
สิ่งนี้หมายความว่าอะไร หมายความว่ายานี้ ได้รวมเอาความตั้งใจไว้แล้ว
และความตั้งใจนี้ ควรมาจากตัวนายช่างยาเอง
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงอดไม่ได้ที่จะมองเจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้งด้วยความประหลาดใจ
จนกระทั่งมือของเขาหดกลับในวินาทีนั้น ยาจึงค่อย ๆ สงบลง
ชายชราผมขาวจึงมองเจียงเสี่ยวไป๋อีกครั้งด้วยความพิศวง แล้วกล่าวว่า "ขอบใจ!"
พูดจบ ชายชราผมขาวก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ยกมือขึ้น หยกโบราณชิ้นเล็กขนาดนิ้วหัวแม่มือลอยอยู่ ส่งเข้าไปในตราประทับแล้วพูดว่า "สิ่งนี้คือเครื่องหมายของข้า ถือมันไปที่วิหารศักดิ์สิทธิ์ สิ่งใดที่ข้าพอจะช่วยได้ ก็จะช่วยทั้งหมด!"