"อื้ม!"
ชายชราผมขาวพยักหน้า แล้วโบกมือให้เจียงเสี่ยวไป๋ ก่อนจะนั่งลงเล่นหมากต่อไปด้วยตัวเอง
เจียงเสี่ยวไป๋มองชายชราอีกครั้ง อุ้มไก่เพลิงที่เริ่มขันอีกครั้งขึ้นมา แล้วพาแมวเก้าหางออกจากที่นั่น
เมื่อออกมาจากที่นั่น เสียงของแมวเก้าหางก็ดังขึ้น: "พูดตามตรงนะ ไอ้แก่นี่ก็พูดง่ายกว่าที่คิดนะ!"
"ไม่ใช่เพราะเขาพูดง่าย!"
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหน้า: "แต่เพราะเขายอมรับ เขายอมรับในสิ่งที่ตัวเองสังกัด เขายอมรับในตัวอาจารย์ของตัวเอง!"
พูดจบ สีหน้าเจียงเสี่ยวไป๋ก็จริงจังขึ้น
ตามที่เขาคาดไว้ ตอนที่เขาผสานสีที่สิบสองได้ ชายชราคนนี้ก็สังเกตเห็นเขาแล้ว
ถ้าชายชราคนนี้ตัดขาดจากสำนักหมอเซียนอย่างสิ้นเชิงจริง ๆ ก็คงไม่รอให้เขามาถึงศิษย์ใน ตอนนั้น ยอดฝีมือระดับจักรพรรดิหนึ่งคน บวกกับจิตวิญญาณซูเยวี่ยหนึ่งตน คงจะลงมือกับพวกเขาพร้อมกันแล้ว
ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็เท่ากับเป็นศัตรูกับนิกายเพลิงเทพทั้งหมด
"จริงด้วย!"
แมวเก้าหางตอบเบา ๆ: "งั้นที่ฉันทำเมื่อคืนนี้ ก็ดูหุนหันพลันแล่นไปหน่อยจริง ๆ"
"หุนหันพลันแล่นอะไรกัน ชีวิตคนเรามันยาวไกล ยังไงก็ต้องมีการเดิมพันอยู่แล้ว!"
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้ว ไม่มีท่าทีจะต่อว่าแมวเก้าหางแม้แต่น้อย พูดพร้อมรอยยิ้ม: "ถ้าไม่ลองลงมือดู ก็ไม่มีทางรู้ผลลัพธ์หรอก!"
"ฮ่า ๆ!"
แมวเก้าหางฟังแล้วก็ขำออกมา แต่แล้วก็พูดต่อ: "แต่ยังไง ฉันก็ต้องหาทางเพิ่มพลังตัวเองสักหน่อยแล้วล่ะ!"