เจียงเสี่ยวไป๋มองเงาหลังของเจียงเจี้ยนฮวาที่จากไป ยิ้มขมๆ
เสี่ยวหยางที่เจียงเจี้ยนฮวาพูดถึง น่าจะเป็นเจียงหยาง
เล่นกันแบบนี้เลยเหรอ
ถึงแม้จะเป็นเขา ก็ยังรู้สึกตั้งตัวไม่ทัน
เจียงเกอที่ยืนอยู่ข้างๆ หน้าแดงก่ำด้วย สักพักก็หันมามองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า "เสี่ยวไป๋ เขา...เขาฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน!"
ใช่แล้ว เจียงหยางเรียกพ่อของเขามา ถึงแม้จะเป็นเธอก็คาดไม่ถึง
"ไม่เป็นไร!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มขมๆ มองเจียงเกอแล้วนึกอะไรขึ้นมาได้ "เมื่อคืนเธออาเจียนเยอะมาก เพราะงั้นเสื้อผ้า..."
"เสื้อผ้าเสี่ยวไป๋จื่อเปลี่ยนให้เธอเอง ตอนนั้นตาเบิกกว้างมากเลย!"
แมวเก้าหางกระโดดออกมา
ตอนนี้เสียงไก่ขันข้างนอกหายไปแล้ว จินเฟิงก็กระโดดเข้ามาด้วย "ใช่ๆ ฉันเป็นพยานได้!"
เอ่อ...
เจียงเสี่ยวไป๋มุมปากกระตุก สาบานได้
เขาไม่ได้ฉวยโอกาสตอนคนอื่นลำบาก
เห็นเจียงเกอก้มหน้าลง เขาอ้าปากเล็กน้อย สุดท้ายก็ไม่ได้อธิบาย พูดว่า "เธอพักผ่อนต่อเถอะ ฉันไปก่อน!"
พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป
เจียงเกอนั่งอยู่ข้างเตียง สายตามีแววประหลาด
เมื่อคืนเจียงเสี่ยวไป๋แค่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอจริงๆ เหรอ?
ถึงจะรู้สึกผิดหวังนิดหน่อย แต่ก็ดีใจมากกว่า
นี่พิสูจน์นิสัยของเจียงเสี่ยวไป๋ได้ดี
เพราะงั้น เธอต้องตามเขาให้ได้!
คิดได้แบบนี้ สีหน้าเธอก็แน่วแน่ขึ้นมา