"อืม จริงสิ!"
จินเฟิงพยักหน้า พลางส่งสายตาประหลาดใจไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ "ทำไมรู้สึกแกดูตื่นเต้นจัง?"
พูดจบ สายตาของจินเฟิงก็แฝงความพิศวง "ว่าแต่ นึกขึ้นได้ แกสามารถดึงจิตมาหลอมเป็นดาบได้ แกทำได้ยังไง?"
ระหว่างที่จินเฟิงถาม สายตาของเจ้าสำนักเก่าก็หันไปทางเจียงเสี่ยวไป๋เช่นกัน
เรื่องนี้ เขาก็อยากรู้ไม่แพ้กัน
"พูดยาว!"
เจียงเสี่ยวไป๋ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เล่าเรื่องวิญญาณสวรรค์เทียมออกไป
พอเขาอธิบายจบ สีหน้าของจินเฟิงก็แฝงความพิศวง "บ้าเอ๊ย มีคนเก่งขนาดนี้จริงเหรอ? กล้าเลี้ยงจิตใจตัวเองให้กลายเป็นวิญญาณสวรรค์เทียม?"
พูดจบ น้ำเสียงของจินเฟิงก็หยุดไปครู่หนึ่ง "ที่จริงวิญญาณสวรรค์เทียมของแกก็เทียบเท่าจิตดาบได้แหละ แต่โดยเนื้อแท้แล้วยังมีความแตกต่างอยู่!"
"อย่างหนึ่งคือจิตใจคนเลี้ยงวิญญาณ! อีกอย่างคือใช้ดาบเลี้ยงวิญญาณ!"
"เพราะงั้น แกอย่าได้คิดอะไรกับมันเลย!"
จินเฟิงเอ่ยขึ้น "จิตดาบน่ะชอบคนแบบแกที่สุด กินเข้าไปแล้ว มันจะฉลาดขึ้นอีก! ถ้าแกไม่อยากตายอย่างน่าเวทนา ตอนนั้นก็ทำตัวเงียบๆ หน่อย ไม่เช่นนั้นในสภาพแวดล้อมใหญ่ของถ้ำหลิงจี้ ต่อให้แกแข็งแกร่งแค่ไหน ก็ไม่พอจะเอาตัวรอดหรอก!"
"ฮ่าๆ..."
แมวเก้าหางที่อยู่ข้างๆ หัวเราะจนสำลัก
คนอื่นไม่พอใช้ แต่เจียงเสี่ยวไป๋น่ะเป็นข้อยกเว้นจริงๆ
แต่มันก็ขี้เกียจพูด
นี่คือโอกาสของเจียงเสี่ยวไป๋ โอกาสที่จะทำให้วิญญาณสวรรค์เทียมของเขาแข็งแกร่งขึ้น
เจียงเสี่ยวไป๋ครุ่นคิด สายตาก็แฝงความคาดหวัง